เมื่อได้เห็นลูกหลานที่ไม่มีความโดดเด่นเลยแม้แต่น้อยกลุ่มนี้ เย่หย่วนซานก็รู้สึกโกรธเกรี้ยวจริงๆ คิดว่าเขาเย่หย่วนซาน นับว่ามีชีวิตรุ่งเรือง เคยมีอำนาจอยู่ในมือ แล้วตอนนี้ล่ะ? ตระกูลเย่ไม่มีคนรุ่นหลังแม้แต่คนเดียวที่สามารถค้ำจุนตระกูลได้ จะทำให้เขาผิดหวังเกินไปแล้ว เจ็บปวดเกินไปแล้ว
ในตอนที่เย่หย่วนซานถือไม้เท้าเดินออกไป เย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วก็หลบอยู่ด้านหลังอย่างขี้ขลาดตาขาว เดินออกมาอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะมีคนโผล่ออกมาโจมตีพวกเขาอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างก็รู้สึกหวาดกลัวและเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก
“ถ้าพวกแกกลัวถึงขนาดนี้จริงๆ ก็ไสหัวกลับไปซะ ฉันอยากจะเห็นว่าใครที่มันกล้าบุกมาฆ่าคนตระกูลเย่ของฉัน!” เย่หย่วนซานมองเย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋ว กล่าวขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
เย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วต่างก็หน้าสลด ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่ประโยคเดียว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ส่วนเย่เฉียนซวนและเย่ฉีที่ดูแล้วชอบทำตัวกำเริบเสิบสานมากกว่าคนอื่น ในตอนนี้ก็ถอยออกไปอยู่ด้านหลัง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์การฆ่าฟันที่ทำให้ตระกูลเย่มีผู้บาดเจ็บล้มตายไปหลาย 10 คน พวกเขาไหนเลยจะกล้าออกไป ความหวาดกลัวต่อความตายที่แฝงอยู่พลันถูกแสดงออกมาให้เห็น
เย่หย่วนซานเองก็ขมวดคิ้ว มองไปเบื้องหน้า พบว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยหลาย 10 คนของตระกูลเย่ต่างก็ขวางอยู่บริเวณที่ว่างด้านหน้า เบื้องหน้าของพวกเขามีมือสังหารในชุดดำสองคน มือส
