เมืองหลวง บ้านเดิมตระกูลเย่
เย่หย่วนซานยังนั่งจิบชาอยู่ในห้องโถงใหญ่ เย่มู่ไป๋ลูกชายคนโตและเย่เฮ่อกั๋วลูกชายคนรองนั่งอยู่เป็นเพื่อนซ้ายขวา ระยะนี้ผู้อาวุโสเย่หย่วนซานมีความสุขมาก ดูเหมือนว่ากลุ่มอำนาจใหญ่และตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงจะรู้กันแล้วว่าตระกูลเย่ที่เดิมทีตกต่ำลงแล้วมีหลานชายเย่เทียนเฉินที่ทำลายตระกูลฉินและตระกูลลั่ว นี่ทำให้ผู้คนต้องตื่นตะลึงและสั่นสะท้านเพียงใด!
ที่สำคัญที่สุดก็คือ ผู้ที่มีตำแหน่งอยู่บ้างล้วนได้รับข่าวสารบางอย่าง ซึ่งก็คือเรื่องที่เย่เทียนเฉินได้เข้าพบผู้นำระดับสูงของทางการหลายครั้ง กระทั่งท่านผู้นำสูงสุดก็ดีกับเย่เทียนเฉิน นี่มากเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนอิจฉา แน่นอนว่าท่าทางของเย่เทียนเฉินคนนี้ผ่อนคลายมาก
“ไม่เลว ไม่เลว ใบชาที่ตระกูลฟ่านส่งมาพิถีพิถันมากจริงๆ!” เย่หย่วนซานกล่าวอย่างยินดี
“ยังพอได้ ยังพอได้!” เย่มู่ไป๋กล่าวคล้อยตามคำพูดของเย่หย่วนซานผู้เป็นพ่อ
“ใช่แล้วเฮ่อกั๋ว ส่งไปให้น้องสามของแกสักหน่อย บอกไปว่าตระกูลฟ่านส่งมา” เย่หย่วนซานมองเย่เฮ่อกั๋วผู้เป็นลูกชายคนรองแล้วพูดขึ้น
“พ่อครับ ให้น้องสามมาเอาเองเถอะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีมือมีเท้าสักหน่อย อีกอย่าง ตระกูลฟ่านส่งใบชาล้ำค่ามามากขนาดนี้หมายความว่ายังไงกัน? ดูเหมือนก่อนหน้านี้ตระกูลเย่ของพวกเราไม่เคยไปมาหาสู่กับตระกูลฟ่านของพวกเขา…” เย่เฮ่อกั๋วถามอย่างรู้สึกไม่เข้าใจ
ตระกูลฟ่านนั้นเป็นตระกูลที่ดูถูกไม่ได้
