ไม่กล้าพูดอะไรมาก เดิมทีการตายของน้องชายและย่าขู่ก็ทำให้เธอเสียใจมากแล้ว หากพ่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีกคน เธอคงรับไม่ไหวจริงๆ จึงทำได้แค่เงียบไม่พูดอะไร แต่ในใจอธิฐานให้เย่เทียนเฉินกำจัดคนจากสำนักโฮคุชินอิตโตริวได้ ในส่วนลึกของจิตใจเธอยังคงเชื่อมั่นในตัวเย่เทียนเฉิน
หลังจากที่เย่เทียนเฉินเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยจนไปจากอาคารบริการทางการแพทย์แล้ว เฮยเมี่ยนก็รอเขาอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินเดินออกมา เฮยเมี่ยนก็ถามด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายว่า “พูดคุยกับพ่อตาในอนาคตได้ไม่เลวเลยใช่ไหม? ดูสีหน้าของแกแล้วคงอารมณ์ดีมาก เขายกลูกสาวให้แกแล้วใช่หรือเปล่า?”
เฮยเมี่ยนย่อมจงใจพูดจาหยอกล้อเย่เทียนเฉิน ต้องการแก้แค้นที่ปกติตนถูกเย่เทียนเฉินล้อเลียน เย่เทียนเฉินมองเฮยเมี่ยนแล้วพูดขึ้นว่า
“อิจฉาเหรอ? คุณดำเกินไปเลยหาแฟนไม่ได้เหรอ?”
“ฉันจะหาแฟนไม่ได้หรือไง? ออกจะหล่อขนาดนี้!” เฮยเมี่ยนพูดด้วยท่าทีจริงจัง
“หล่อมาก เพียงแต่ตอนกลางคืนแฟนของคุณคงมองไม่เห็นคุณ!” ในขณะที่พูดเย่เทียนเฉินก็เดินผ่านข้างกายเฮยเมี่ยนไป
“ไอ้หนู…ฉันดำก็ช่างเถอะ แต่ฉันแข็งแรง!” เฮยเมี่ยนพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณแข็งแรงที่ไหนกัน สีหายหมดแล้ว…” เสียงของเย่เทียนเฉินดังแว่วมาเฮยเมี่ยนแทบทรุด
ตลอดทางเย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไรอีก แต่กำลังใคร่ครวญว่าจะต้องรีบจัดการคนของสำนักโฮคุชินอิตโตริวให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นหลิงอวี่สวิ๋นก็จะยังมีอันตราย
