าบผ้าฟืนในเมืองของเถียนปอกวงทะยานออกไปไม่หยุด ทุกกระบวนท่าล้วนเป็นเพลงดาบว่องไวที่แข็งแกร่งที่สุดผสานรวมกับเคล็ดวิชาเทพท่องของเขา โจมตีเข้าไปยังเสี้ยวหย่วนด้วยความเร็วสูง เสี้ยวหย่วนถูกปราณสีดำอันแปลกประหลาดปกคลุมเอาไว้อย่างสิ้นเชิง ทุกครั้งที่กระบี่ในมือขวาฟาดฟันออกไปจะคละเคล้าไปด้วยปราณมารสีดำอันมหาศาล หากไม่ใช่เพราะเคล็ดวิชาเทพท่องโดดเดี่ยวใต้หน้าของเถียนปอกวง หากเป็นคนที่มีฝีมือพอฟัดพอเหวี่ยงกัน เกรงว่าตอนนี้คงถูกฟันไปหลายแผล ตายไปนานแล้ว
“ยังมัวตะลึงอะไรอยู่ รีบไปช่วยน้องเย่เร็ว!” เถียนปอกวงโจมตีเสี้ยวหย่วนอย่างสุดกำลังพลางตะโกนบอกตงฟางเมิ่ง
ตงฟางเมิ่งชะงักไปชั่วครู่ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอรู้ว่าตอนนี้เสี้ยวหย่วนถูกพลังมารควบคุมไปแล้วโดยสิ้นเชิง แข็งแกร่งอย่างหาใดเปรียบ พลังที่ไม่ใช่พลังฝ่ายธรรมะเช่นนี้ถึงแม้จะร้ายกาจมาก แต่เสี้ยวหย่วนก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนอันสาหัส นั่นก็คือร่างกายของเขาจะได้รับความทรมานอันหนักหน่วง ทุกครั้งที่ใช้ออกไป จะช้าจะเร็วก็ต้องถูกลังมารกลืนกินแน่นอน จะต้องตายแน่นอน!
เถียนปอกวงสกัดกั้นเสี้ยวหย่วนได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ว่าใครก็ดูออก ไม่ใช่ว่าเถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งไม่เก่ง แต่เสี้ยวหย่วนใช้ร่างกายของตัวเองแลกเปลี่ยนกับพลังสายมารเช่นนี้ ทั้งโหดเหี้ยมและแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะอุทานว่าร้ายกาจ ตงฟางเมิ่งก็ไม่ได้
