่อกำเนิดมาจากปราณอำมหิตตัวนั้นอ้าปากกว้าง ต้องการกลืนกินตนเอง ทั้งยังกลืนกินอากาศรอบๆ ไปนานแล้ว พบว่าเกิดเสียงดังสนั่น น่ากลัวเป็นอย่างมาก เขาถึงกับไม่ได้หลบและไม่ได้โจมตีกลับ แต่พุ่งเข้าไปในปากของงูตัวใหญ่สีดำนั้นในชั่วพริบตา ทำให้เสี้ยวหย่วน เถียนปอกวง และตงฟางเมิ่งตื่นตะลึงจนนิ่งค้าง
“ไอ้น้องชาย…” เถียนปอกวงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่นร้องตะโกนขึ้น
“เย่เทียนเฉิน เจ้าโง่…” ในดวงตาของตงฟางเมิ่งแฝงไปด้วยน้ำตา เธอคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะทำเช่นนี้ เพลงกระบี่มารอำมหิตเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม กระทั่งอากาศก็สามารถกลืนกินเข้าไปได้ ทำให้ในอากาศไม่หลงเหลือสิ่งใดอีก นี่เป็นความน่าหวาดกลัวระดับไหนกัน? ดูเหมือนว่าใครก็ไม่กล้าเอาตัวเข้าไปสัมผัส หากโดนเข้าไป ไม่ว่าจะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ เพียงแค่ของอัปมงคลเช่นนี้ก็ทำให้ผู้คนถอยหนีแล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เย่เทียนเฉินถึงกับส่งตัวเองเข้าไป ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึไง?
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้โง่ ปัญญาอ่อน แกยอมแพ้ไม่ยอมป้องกันเพราะรู้ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันสินะ? แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครรับกระบวนท่านี้ได้ แกถึงกับกล้าพุ่งเข้าไปข้างใน เป็นคนไม่รู้จักที่ตายจริงๆ !” บนใบหน้าของเสี้ยวหย่วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย บรรยากาศโอหังลุกโชน ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาอย่างยิ่ง บ้าคลั่งจนถึงขีดสุด
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ราวกับว่าเถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งจะลงมือพร้อมกัน ไม่
