ป็นตายกับแกแล้ว!” เย่เทียนเฉินมองไปยังเถียนปอกวงแล้วพูดขึ้น
ตอนนี้นับว่าเย่เทียนเฉินเข้าใจโจรชั่วอย่างเถียนปอกวงแล้ว ความสามารถของเจ้าหมอนี่แข็งแกร่งมาก ตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่เจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนที่ไม่มีความเป็นมนุษย์ เพียงแค่บ้ากามก็เท่านั้น เมื่อเทียบกับหลี่ชิวสุ่ยที่เป็นเหมือนปีศาจแล้ว เถียนปอกวงยังเปิดเผยตรงไปตรงมามากกว่า
ที่เย่เทียนเฉินพูดแบบนี้ก็เพื่อให้เถียนปอกวงรู้สึกว่าเขาเป็นคนเช่นเดียวกับเถียนปอกวง ทั้งสองมีผู้หญิงเป็นงานอดิเรกเหมือนกัน เนื่องจากเย่เทียนเฉินรู้ว่าหลายปีมานี้เถียนปอกวงถูกตามไล่ฆ่า ชื่อเสียงเหม็นเน่า ทุกคนต่างก็อยากฆ่าเขา จะต้องไม่มีเพื่อนแน่นอน และไม่มีคนที่เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกันอะไรแบบนั้นด้วย ถึงแม้ในสังคมปัจจุบันและในหมู่ศิษย์ของพรรควรยุทธโบราณเหล่านี้จะมีโจรบ้ากามมากมาย แต่พวกเขาก็แสร้งทำเป็นคนดี ทำตัวจอมปลอมได้ดีมาก ไม่ยอมแสดงออกมา ดังนั้นตนทำเช่นนี้อาจจะทำให้เถียนปอกวงผ่อนคลายความระวังไปได้
“ด้วยความสามารถของแกยังคิดจะมาแย่งผู้หญิงกับฉันเถียนปอกวงอีกเหรอ ไอ้หนู ไม่รู้จักที่ตายจริงๆ ด้วยความสามารถของฉัน ต่อให้สองคนนี้เข้ามาพร้อมกันฉันก็รับมือได้ ไม่ต้องการแกหรอก!” แม้ปากของเถียนปอกวงจะพูดแบบนี้ แต่ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มอัปลักษณ์ออกมา
“แม่งเอ้ย เสียทีที่แกมีอาชีพเป็นโจรชั่วคนหนึ่ง จะคิดตื้นเขินเกินไปหรือเปล่า? ในฐานะที่เป็นโจรชั่ว จะต้องมีน้ำใจแบ่
