องกลัว ฉันเถียนปอกวงเป็นคนยุติธรรม แต่ละคนก็มีฐานะของตัวเอง ถ้าเธอสองคนจะเข้ามาปรนนิบัติฉันด้วยกัน ฉันก็ไม่รังเกียจ เพียงแต่น่าเสียดาย ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเสพสุขไปทีละคนแล้ว!” เถียนปอกวงพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
ตอนนี้หลี่ชิวสุ่ยและตงฟางเมิ่งต่างก็ไม่มีทางเลือก จุดชีพจรของพวกเธอทั้งสองถูกสกัดไว้ ไม่สามารถขยับได้ รวมกับที่เมื่อครู่นี้เพิ่งจะต่อสู้กันมา สุดท้ายยังทำการประลองพลังภายใน ทำให้สูญเสียพลังภายในไปไม่น้อย ไม่อาจต่อต้านได้โดยสิ้นเชิง
“โจรลามก!” ตงฟางเมิ่งเอ่ยปากด่าอย่างดุดัน
“ลามกงั้นเหรอ? ยินดีด้วย เธอตอบถูก ฉันก็คือโจรลามก ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ ฉันก็จะลามกกับเธอก่อนแล้วกัน!” เถียนปอกวงเดินไปเบื้องหน้าตงฟางเมิ่ง คิดจะโอบกอดตงฟางเมิ่ง
ตงฟางเมิ่งใช้สายตาดุดันมองไปที่เถียนปอกวง หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เธอคงใช้สายตาฟาดฟันเถียนปอกวงไปนานแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ถูกสกัดจุดชีพจรทำให้ไม่สามารถขยับได้ เถียนปอกวงอุ้มตงฟางเมิ่งขึ้น ใช้ขาขวาตวัดลงบนเตียงหินที่ล้มพลิกอยู่บนพื้น ออกแรงเล็กน้อย ทำให้เรียงหินหนาถูกพลิกขึ้นมา เถียนปอกวงวางตงฟางเมิ่งลงบนเตียงหินเบาๆ พูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายว่า “อย่ากลัว ฉันอ่อนโยนกับผู้หญิงมาโดยตลอด!”
เมื่อพูดจบเถียนปอกวงก็ยืนข้างเตียง มองไปยังสาวงามที่นอนอยู่บนเตียงเป็นของชั้นยอดที่หาได้ยากจริงๆ อดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหล รีบถอดเสื้อผ้
