สิ่งที่ทำให้ปรมาจารย์กระบี่คิดไม่ถึงแม้ในยามฝันก็คือ หลังจากที่แสงสีทองถูกยิงออกมาจากดวงตาทั้งสองของเย่เทียนเฉินแล้วจะทำให้ใจกลางของค่ายกลหมื่นกระบี่เกิดประกายสายฟ้าในพริบตา ที่สำคัญก็คือเจ้าหนูนี่ไม่ได้รู้ว่ากระบี่เล่มไหนคือกระบี่เซวียนหยวนที่แท้จริง แต่ยังตะโกนขึ้นฟ้า กำหมัดขวาแน่น ระเบิดสายฟ้าอันแข็งแกร่งออกมา แล้วต่อยลงไปยังใจกลางของค่ายกลหมื่นกระบี่อย่างรุนแรง
“โง่งม!” ปรมาจารย์กระบี่ตะโกนออกมาเสียงดัง เพียงแต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถหยุดเย่เทียนเฉินได้ ทำได้เพียงมองเย่เทียนเฉินต่อยลงไปต่อหน้าต่อตา
ดูเหมือนเย่เทียนเฉินจะหาที่อยู่ของกระบี่เซวียนหยวนที่แท้จริงไม่พบ แต่ยังคงใช้หมัดต่อยลงไปที่ค่ายกลหมื่นกระบี่ นี่ทำให้ปรมาจารย์กระบี่ต้องด่าออกมาและทำให้เขารับไม่ไหว เจ้าหนูนี่สมองมีปัญหาเลยคิดสั้นหรือไง? บุ่มบ่ามทำเรื่องโง่งมเช่นนี้ออกมา รนหาที่ตายหรือ? ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่อาจแตะต้องค่ายกลหมื่นกระบี่ง่ายๆ ตนก็บอกเขาจนชัดเจนแล้วว่าโอกาสมีเพียงครั้งเดียว จำเป็นต้องค้นหากระบี่เซวียนหยวนออกมาให้ได้ในชั่วขณะที่ลงมือ จากนั้นจึงคิดหาวิธีป้องกันไอสังหารที่กระบี่นับเหมือนเล่มส่งออกมา มิฉะนั้นหากแตะค่ายกลหมื่นกระบี่เพียงเบาๆ ก็จะถูกไปสังหารจากค่ายกลหมื่นกระบี่โจมตี นี่ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะป้องกันได้ ทำได้เพียงรอความตาย ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์
ตู้ม!
เสียงหนึ่งดังสนั่น ในช่องว่างอันแปลกประหลา
