“เมื่อปีนั้นข้าก็ตีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอยู่นาน ข้าเองก็จำไม่ได้แล้วว่านานเพียงใด ราวกับ “เหล็ก” ในมือซ้ายของข้าเป็นปีศาจ ข้าตีจนไม่รู้จักวันคืน ทุกคราที่ฟาดลงไปจะเกิดเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้ขึ้น นับวันขาก็ยิ่งอยากเห็นให้ถึงที่สุด…” ปรมาจารย์กระบี่มองภาพนั้น ตนกำลังใช้ค้อนเล่มหนึ่งในมือขวาตีลงไปที่ “เหล็ก” ในมือซ้าย อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องเมื่อนานมาแล้วพลางทอดถอนใจออกมา
ไม่รู้จักหนาว ไม่รู้จักร้อน ไม่รู้จักหิว ไม่รู้จักเหนื่อย ปรมาจารย์กระบี่ขยับค้อนฟาดฟันเหล็กไปเช่นนี้ ในที่สุด ในตอนที่ไม่รู้ว่าสะบัดค้อนลงไปกี่ครั้งแล้วนั้น พลันเกิดเสียงดังสนั่นเหนือศีรษะ มีมังกรสายฟ้าตัวหนึ่งปรากฏขึ้น ถูกต้อง เป็นมังกรสายฟ้า อ้าปากกว้าง ทะยานลงมายังปรมาจารย์กระบี่ ที่ปากมีสายฟ้าเปล่งประกาย ช่างน่าหวาดกลัวจริงๆ ทัณฑ์สวรรค์ยิ่งใหญ่เช่นนี้เย่เทียนเฉินเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ตามปกติ ทัณฑ์สวรรค์จะดำเนินเป็นขั้นตอนจากเล็กไปใหญ่ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยปรากฏทัณฑ์สวรรค์เป็นมังกรสายฟ้าที่กระทั่งผู้แข็งแกร่งยังต้องตัวสั่นตั้งแต่แรกเช่นนี้ ช่างทำให้ผู้คนสั่นสะท้านจริงๆ
ตู้ม!
ปรมาจารย์กระบี่เงยหน้าขึ้นมองเหนือหัว ถึงกับเลื่อนค้อนและเหล็กในมือเข้าปะทะมังกรสายฟ้ากลางอากาศ ทำให้มังกรสายฟ้าแตกซ่าน เย่เทียนเฉินที่ได้เห็นพลันต้องสูดหายใจเย็นยะเยือก อดไม่ได้ที่จะหันไปมองปรมาจารย์กระบี่ครั้งหนึ่ง พบว่าปรมาจารย์กระบ
