เกินไป กลัวก็แต่จะน้อยเกินไป แต่เย่เทียนเฉินกลับไม่ต้องการแม้แต่น้อย ไม่ดูดซับแม้แต่น้อย สำหรับผู้บ่มเพาะคนหนึ่งแล้ว ถ้าไม่เป็นเรื่องปัญญาอ่อนโง่งมแล้วจะเป็นอะไรไปได้? สมองมีปัญหารึไง?
“เจ้าหนู สมองมีปัญหารึไง? รวบรวมพลังหลิงชี่มากมายขนาดนั้น เจ้าสามารถเพิ่มขอบเขตบ่มเพาะได้เลย อย่างน้อยก็ทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นจนอยู่ในระดับที่ไม่อาจเทียบได้กับตอนนี้ เจ้าถึงกับสลายพลังหลิงชี่ไปทั้งหมดเชียวหรือ?” ปรมาจารย์กระบี่ทนไม่ไหว มองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์
เย่เทียนเฉินมองไปที่ปรมาจารย์กระบี่ ดึงพลังบริสุทธิ์ในร่างกายกลับมาที่จุดตันเถียนช้าๆ จากนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีผู้บ่มเพาะนับไม่ถ้วน มีผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายก็ต้องตาย ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการกลายเป็นเศษฝุ่นได้ เส้นทางแห่งชีวิตยืนยาวนี้ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีใครเสาะหาได้สำเร็จ นี่มันเพราะอะไรกัน? เพราะว่าต่อให้พวกเขาจะแข็งแกร่งอย่างไรก็ใช้พลังของจักรวาล เมื่อสูญเสียการสนับสนุนจากพลังเหล่านี้ไป การบ่มเพาะของพวกเขาก็จะลดลงมาก ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็มีชีวิตอยู่ในจักรวาลและใช้ทุกสิ่งทุกอย่างของจักรวาล ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเคารพกฎเกณฑ์ของจักรวาล ส่วนผม ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่ใช้พลังของจักรวาลแม้แต่น้อย จะใช้พลังของตัวเองทะลวงขอบเขตและบ่มเพาะ ถ้างั้นก็ไม่ต้องเคารพ “กฎเกณฑ์” ที่จักรวาลกำหนดมาแ
