บรรพกาลทั้งสิบเล่มนี้ บางทีคนธรรมดาอาจไม่รู้จัก แต่ในพรรควรยุทธโบราณ โดยเฉพาะในพรรควรยุทธโบราณที่มีการสืบทอดกันมาหลาย 1000 ปีไม่มีใครไม่รู้จัก เนื่องจากทุกพรรคล้วนปรารถนาในสิบกระบี่เทพบรรพกาลนี้มาก ยิ่งไปกว่านั้นตำนานและที่มาที่ไปของสิบกระบี่เทพบรรพกาลนี้อาจจะหาฟังได้เพียงในพรรควรยุทธโบราณเท่านั้น สำหรับคนธรรมดา แต่ละยุคสมัยได้เพียงไล่ตามวิถีชีวิตและชื่อเสียงไป ไม่อาจใคร่ครวญเรื่องลึกล้ำเช่นนี้ได้ พวกเขาไม่รู้ว่า แม้ชื่อเสียงจะโด่งดังเพียงใด แม้ผลประโยชน์จะมากมายเพียงใด เมื่อถึงจุดสุดท้ายของชีวิตพวกเขาล้วนมีขีดจำกัด กินไม่ได้และนำไปไม่ได้
“นายถึงกับมีกระบี่ไท่อาเลยเหรอ โชคดีจริงๆ!” ตงฟางเมิ่งอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเย่เทียนเฉิน ในใจของเธอรู้สึกเกลียดชังเย่เทียนเฉินอยู่บ้าง ถึงกับเป็นเจ้าหมอนี่ที่ได้ครั้งแรกของตนไป ทำให้ในใจของตงฟางเมิ่งรู้สึกรับไม่ได้และรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงโชคชะตา รีบทะลวงพลังเถอะ หากเธอทะลวงพลังไม่ได้พวกเราสองคนต้องตายกันหมดแน่ ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่อยากตายเป็นเพื่อนเธอหรอก!” เย่เทียนเฉินไม่มองตงฟางเมิ่ง ทำเพียงจับจ้องไปเบื้องหน้าแล้วพูดขึ้น
เมื่อได้ยินประโยคนี้ของเย่เทียนเฉิน ตงฟางเมิ่งพลันรู้สึกโกรธขึ้นมา ไม่สนใจไอสังหารท่วมฟ้าของหลี่ชิวสุ่ยผู้เป็นศิษย์พี่ของตนอีกต่อไป ใช้ดวงตางดงามจับจ้องไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้นว่า “จะดีจะร้า
