่ามือใส่เย่เทียนเฉินจนกลายเป็นเศษเนื้อจริงๆ
“ถ้ามีความสามารถก็เข้ามาฆ่าพวกเรา!”
ถึงตอนนี้เย่เทียนเฉินไม่เก็บงำอะไรต่อไปอีก และไม่ถ่วงเวลาอีกด้วย เขารู้ว่าลูกไม้เหล่านี้ไม่มีประโยชน์ สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือ หากหลี่ชิวสุ่ยกล้าเข้ามา เช่นนั้นก็ต้องใช้พลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเข้าปะทะ ใช้ท่าทีแข็งกร้าวที่สุดต่อกร นี่คือนิสัยของเย่เทียนเฉิน เขาคิดว่าในฐานะที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งควรจะมีจิตใจองอาจห้าวหาญ
“เป็นกระบี่ที่ดีจริงๆ อยู่ในมือของพวกเธอก็น่าเสียดาย ฉันจะรับไว้เองก็แล้วกัน!”
ไม่อาจปล่อยมือได้ คำพูดของหลี่ชิวสุ่ยเพิ่งจะกล่าวจบก็ซัดฝ่ามือมาครอบคลุมท้องฟ้าเหนือเย่เทียนเฉิน ต้องการซัดเย่เทียนเฉินให้สมองแหลกเหลวจนตาย
มุมปากของเย่เทียนเฉินมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด เขาสูญเสียพลังการต่อสู้ไปแล้ว หากต้องการใช้กระบี่ไท่อาดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย ตอนนี้เขากำลังฝืนร่างกายของตน เดิมทีการฝึกฝนร่วมกับตงฟางเมิ่งก็สิ้นเปลืองพลังภายในของเขาไปมากแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญที่สุดเขาจำเป็นต้องคุ้มครองตงฟางเมิ่ง หลี่ชิวสุ่ยมีความสามารถในการต่อสู้สูงกว่าเขาจริงๆ สามารถยืนหยัดมาถึงขั้นนี้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ในใจของหลี่ชิวสุ่ยเองก็ตื่นตะลึงหาใดเปรียบ ดังนั้นจึงต้องการลงมือสังหารเย่เทียนเฉินและตงฟางเมิ่งให้ได้ ไม่กล้าปล่อยให้เป็นอุปสรรคในภายภาคหน้า
คิดว่าช้าแต่กลับรวดเร็ว แม้เย่เทียนเฉินจะดูราวกับไม่มีพลัง
