ร่ง ถึงได้กล้าบุกเข้ามาหาคัมภีร์ดรุณีหยกอย่างโอหังไม่หวาดกลัว นายหาที่นี่พบก็นับเป็นโชคแล้ว!” ตงฟางเมิ่งอดไม่ได้ที่จะกรอกตาใส่เย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“โชคอะไร นี่คือความสามารถ!” เย่เทียนเฉินพูดขึ้นแล้วหัวเราะออกมา
แม้ปากจะพูดอย่างสบายอารมณ์ แต่ในใจของเย่เทียนเฉินกลับรู้สึกนับถือพรรควรยุทธโบราณเป็นอย่างยิ่ง และรู้สึกเคารพผู้ก่อตั้งพรรคสุสานโบราณเป็นอย่างมาก นี่เป็นผู้หญิงที่ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ ตนเองโชคดีจริงๆ ที่หาอุโมงค์น้ำแข็งได้โดยบังเอิญ หากบุกเข้าไปผิดทางอาจจะตายก็เป็นได้ จะตายอย่างไรก็ยังไม่รู้
“ฉันขี้เกียจสนใจนายแล้ว อย่าพูดเลย ไม่แน่ว่าศิษย์พี่ใหญ่อาจจะหาพวกเราพบก็ได้!” ตงฟางเมิ่งกรอกตาใส่เย่เทียนเฉินแล้วกระซิบ
เย่เทียนเฉินเองก็กรอกตาใส่ตงฟางเมิ่งครั้งหนึ่ง แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก เสียงเมื่อครู่นี้เหมือนกับปีศาจร้าย เรียกได้ว่าลอยมาตามอากาศ ทำให้เย่เทียนเฉินรับรู้ถึงการผันผวนของพลังภายในที่แข็งแกร่ง ท่าทางศิษย์พี่ใหญ่ของตงฟางเมิ่งที่ชื่อว่าหลี่ชิวสุ่ยคนนี้จะไม่ใช่คนคู่ต่อสู้ธรรมดาแล้ว ฝีมือแข็งแกร่งมาก เกรงว่าคงเก่งกว่าตงฟางเมิ่งเสียอีก โดยเฉพาะวิชาฝ่ามือสลายกระดูกซึ่งเป็นวรยุทธโหดเหี้ยมที่เธอฝึกจนถึงขั้นเก้า ผู้หญิงโหดเหี้ยมคนนี้คงไม่ใช่แค่เพียงกลับมาสำรวจง่ายๆ แบบนั้นแน่นอน
“ศิษย์น้องเล็ก เธอคิดว่าเธอไม่ส่งเสียงแล้วฉันจะหาเธอไม่เจอรึไง? อย่าซ่อนอีกเลย ศิษย์พี่รู้ว่าเธอพาหนุ่ม
