คสุสานโบราณ และยังหาวิธีการฝึกฝนส่วนสุดท้ายของคัมภีร์ดรุณียกจนพบ แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกขอบคุณ แต่ถึงกับไม่ยอมปล่อยเขาไปต่อให้ต้องตายก็ตาม นี่จะเว่อร์เกินไปแล้ว ต่อให้เกิดเรื่องนั้นขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แต่นี่ก็ไม่อาจตำหนิเขาได้ พลังอ่อนโยนกลุ่มนั้นทำให้ผู้คนไม่อาจต่อต้านได้จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องน่ายินดีแบบนี้เย่เทียนเฉินยังจดจำได้ชัดเจน ในตอนที่ตงฟางเมิ่งร้องครวญครางดูงดงามมากจริงๆ ทำให้เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะถูกกระตุ้นอารมณ์ขึ้นมา ต้องการพิชิตสตรีใต้ร่างอย่างดุดัน
“นี่ ฉันช่วยเธอแบบนี้ เธอไม่ขอบคุณฉันก็ช่างมันเถอะ ยังจะฆ่าฉันอีก ยังมีคุณธรรมอยู่หรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินมองตงฟางเมิ่งแล้วพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
“นาย…คะ ใครให้นายช่วยฉันล่ะ…ฉันจะฆ่านายอยู่ดี!”
ตงฟางเมิ่งหน้าแดงด้วยความเขินอาย คิดไปถึงตอนที่ได้โอบกอดกับเย่เทียนเฉิน คนคนนี้จู่โจมตนสุดชีวิต ความรู้สึกเขินอายจากความเจ็บปวดและมีความสุขเช่นนั้นทำให้ตงฟางเมิ่งอายจนรับไม่ไหว จะอย่างไรเธอก็ยังนับว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ถูกเย่เทียนเฉินทำแบบนั้นจึงยากจะรับได้ในเวลาสั้นๆ แต่ในคำพูดกลับแฝงไปด้วยความเขินอายไม่ใช่การตัดสินใจเหี้ยมโหด บางทีนี่คงเป็นเหมือนคำพูดโบร่ำโบราณที่เขาว่ากันผู้หญิงทุกคนล้วนมีความรู้สึกซับซ้อนกับครั้งแรก ไม่ใช่แค่ผู้ชายเท่านั้นที่มี การมอบครั้งแรกของตนให้กับผู้ชายคนใดก็ตาม ไม่ว่าจะมอบให้อย่างไร ผู้หญ
