้าอี้หินตัวหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง เขามองไปทั่วพระราชวัง แต่ไม่พบประตูทางออกใด เขามาถึงห้องที่ไม่มีทางไปต่ออีกห้องหนึ่งแล้ว หากจะเดินกลับไปย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน เนื่องจากประตูหินที่หนักนับพันจินร่วงลงมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นกำแพงทั้งสองฝั่งที่อยู่ด้านนอกก็เคลื่อนตัวประกบกันแล้ว ไม่มีทางไปได้แน่นอน
เย่เทียนเฉินเดินไปยังเก้าอี้โยกที่อยู่ตรงกลางพระราชวังอย่างเชื่องช้า บริเวณด้านหลังเก้าอี้หยกมีรูปภาพรูปใหญ่อยู่ เย่เทียนเฉินจำผู้หญิงที่อยู่ในภาพนั้นได้ เธอคือผู้ก่อตั้งพรรคสุสานโบราณ เป็นผู้หญิงยอดเยี่ยมคนนั้น ในมือขวาของเธอมีกระบี่อยู่เล่มหนึ่ง ร่ายรำชี้ขึ้นท้องฟ้า ท่าทางงดงามเป็นอย่างมาก อีกทั้งกระบวนท่านี้เย่เทียนเฉินดูคุ้นเคยนัก เขาคิดขึ้นมาได้ว่า นั่นก็คือ “ดรุณีร่ายรำในโดมสวรรค์” ที่ตงฟางเมิ่งใช้ต่อสู้กับชิงเฉิงเยว่
แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นผู้ก่อตั้งใช้กระบวนท่านี้ออกมา เย่เทียนเฉินถึงจะรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่ง ต่อให้เป็นรูปภาพนิ่งไม่เคลื่อนไหวก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวและไม่กล้าเข้าใกล้ มีบรรยากาศงดงามแต่อันตรายอย่างบอกไม่ถูก
ในตอนที่เย่เทียนเฉินเดินเข้าไปใกล้เก้าอี้หยก เขาเงยหน้าขึ้นมองรูปภาพบนกำแพงหินอีกครั้งโดยไม่ต้องใจ พลันนั้นเขาชะงักไปทั้งร่าง เนื่องจากรูปภาพเปลี่ยนไปแล้ว ในตอนที่เขาเดินเข้าไป ผุ้หญิงยอดเยี่ยมคนนั้นยังร่ายรามอยู่ในโดมสวรรค์ ทว่าเพียงพริบตาเดียวกระบี่ในมือของเธอ
