ณได้ เคล็ดวิชาการเหาะเหินเดินอากาศจึงค่อยๆ หายไป
ดังนั้นเย่เทียนเฉินจึงหาเชือกมาเส้นหนึ่ง มัดตงฟางเมิ่งไว้กับหลังตัวเอง เดินไปยังประตูเฮลิคอปเตอร์ ในพริบตาที่ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกก็มีลมอันรุนแรงพัดเข้ามา แต่เย่เทียนเฉินยังยืนอยู่บริเวณประตูโดยไม่ขยับเขยื้อน เขาใช้พลังพิเศษในขอบเขตจอมราชันในร่างกายของตนออกมาแล้ว แข็งแกร่งเป็นอย่างมา ลมย่อมไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เมื่อเผชิญหน้ากับลมอันรุนแรงดุจมันกรก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
“นี่ ปล่อยร่ม…”
ไม่รอให้ทหารผู้ขับเฮลิคอปเตอร์คนนั้นพูดจบเย่เทียนเฉินก็กระโดดลงไปทันที หายไปท่ามกลางความมืดในพริบตา ทำให้ทหารคนนั้นตกใจจนปากอ้าตาค้าง ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ในใจคิดว่าจบสิ้นแล้ว คนคนนี้สามารถสนทนากับชางหลางได้ตามใจชอบขนาดนั้นจะต้องมีตำแหน่งไม่ธรรมดาแน่ จะโง่ถึงขั้นนี้ได้อย่างไร กระโดดลงไปรนหาที่ตายด้วยตัวเองเชียว แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรดี?
ในตอนนี้ เย่เทียนเฉินที่แบกตงฟางเมิ่งอยู่บนหลังกระโดดลงมาจากความสูงหลาย 1000 เมตร ในอากาศ ดวงตาทั้งสองของเขาเปล่งประกาย รวบรวมพลังพิเศษอยู่ที่ดวงตาไว้นานแล้ว ทำให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างด้านล่างอย่างชัดเจน พบว่าด้านล่างเป็นป่าผืนหนึ่งจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นลักษณะคล้ายภูเขาขรุขระอีกด้วย เฮลิคอปเตอร์ทางการทหารไม่สามารถลงจอดได้จริงๆ ที่ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกแปลกใจก็คือ ในป่าด้านล่างดูเหมือนจะเงียบสงบมาก กระทั่งเสียงสัตว์ก
