งแต่การต่อสู้ของพรรควรยุทธโบราณที่มีไม่หยุดหย่อน แต่ไม่ว่าที่ใดก็ล้วนมีการต่อสู้และฆ่าฟันทั้งสิ้น หากเมตตาต่อศัตรู ในอนาคตจะกลายเป็นความโหดร้ายต่อตนเอง
ซัดฝ่ามือออกไป ชิงเฉิงเยว่ซัดฝ่ามือไปยังหัวใจของตงฟางเมิ่ง เธอต้องการทำให้ตงฟางเมิ่งตายอย่างแน่นอน ไม่อาจปล่อยให้หลงเหลือความเป็นไปได้ใดๆ แม้แต่น้อย เพียงแต่ในตอนที่ฝ่ามือของชิงเฉิงเยว่ใกล้จะซัดถูกหน้าอกของตงฟางเมิ่งนั้นเอง มือข้างหนึ่งพลันจับมือของเธอไว้ ทำให้ฝ่ามือของเธอไม่อาจเคลื่อนลงไปได้อีก
ชิงเฉิงเยว่ชงักไปเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงหมุนตัวออกกระบวนท่า การเคลื่อนไหวรวดเร็ว ฝ่ามือทั้งสองซัดออกไปไม่หยุด บางครั้งก็กลายเป็นหมัด เธอรู้ว่ามีคนมาช่วยตงฟางเมิ่งแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วย แต่จะเป็นใครกันแน่ก็ยังไม่รู้ ตอนนี้มีคนปรากฏตัวขึ้นก็ต้องฆ่าให้หมด ในจุดนี้ชิงเฉิงเยว่เข้าใจเป็นอย่างดี ไม่อาจปล่อยให้เกิดเรื่องเหนือคาดใดๆ ได้
ตู้มๆ ๆ …ในป่าเกิดการต่อสู้อันดุเดือดรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ชิงเฉิงเยว่และเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่งออกกระบวนท่าสู้ไม่หยุด เพียงพริบตาเดียวก็สู้กันไปเกือบ 100 กระบวนท่าแล้ว
ในตอนที่ชิงเฉิงเยว่ใช้ฝ่ามือซัดเงาร่างของผู้ชายคนนั้นออกไปได้เธอก็ต้องขมวดคิ้ว มองผู้ชายเบื้องหน้าที่กำลังหัวเราะให้เธอ เธอไม่มีความทรงจำใดๆ ต่อเขาแม้แต่น้อย ในใจคิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน ถึงกับร้ายกาจขนาดนี้เชียว เมื่อครู่เธอลงมือ
