าวายุของฉันเกือบขิต โดนรุมทุบจนน่วม ดีนะกดออกทัน
เห็นทีมคุณชายเย่ไหม? ได้ข่าวว่าลงระดับยาก ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง
ระดับนั้นคงไหวแหละ ทีมเทพขนาดนั้น…
ท่ามกลางเสียงบ่นกระปอดกระแปด โม่หยิงเฉินยืนมองต้าเซิ่งที่ยังกระโดดโลดเต้นอย่างคึกคัก
เลเวลของมันพุ่งขึ้นมาเป็น เลเวล 3 แล้ว และหลอด EXP ก็ปริ่มๆ จะแตะเลเวล 4 อยู่รอมร่อ
เขาเกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง
มันยากขนาดนั้นเลยเหรอวะ?
แค่ระดับทั่วไปเองนะ… ทำไมสภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลย
โม่หยิงเฉินผู้ไม่เข้าใจความยากลำบากของชาวบ้านร้านตลาด เลิกสนใจเสียงนกเสียงกา เดินตรงไปที่จุดบริการ ยืมกระดานไวท์บอร์ดเล็กๆ จากอาจารย์คุมสอบ
หยิบปากกาเมจิกขึ้นมาเขียนข้อความด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่น
[รับคนเข้าปาร์ตี้ | ลง 2 คน | ขาด 1]
[ขอคนวิ่งไว ลากมอนได้ เชื่อฟังคำสั่ง]
[เน้นรอบไว! สายชิลล์หลบไป!]
เขียนเสร็จก็ตั้งกระดานไว้ข้างตัว ยืนกอดอกรอเหยื่อรายใหม่อย่างใจเย็น
ป้ายประกาศสุดอินดี้ของเขาดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้ทันที
ในขณะที่คนอื่นกำลังเลียแผลใจ ไอ้หมอนี่ดันประกาศรับสมัครคนลงดันต่อ แถมเงื่อนไขยังแปลกประหลาด
ไม่นานนัก นักเรียนชายสองคนก็เดินเข้ามาด้วยความสนใจ