ทันใดนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า แต่งตัวไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงในยุคโบราณ เข็มขัดหยกเอวบางอาภรณ์พริ้วไหว ไม่ได้ปิดบังใบหน้าอันงดงามเหมือนตงฟางเมิ่ง แต่ภายใต้การสะท้อนของแสงจันทร์เหมือนกับนางเซียนอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกบรรยายไม่ถูก ให้ความรู้สึกเหมือนดอกกล้วยไม้ ผิวขาวงดงาม เพียงเป่าก็สามารถแตกสลายได้ ผอมบางราวเส้นไหม คล้ายกับหน่ออ่อนของต้นกก ทำให้สงสัยว่าดวงหน้าประดุจหยกเป็นอย่างไร เกร็ดหิมะยามฤดูใบไม้ผลิแช่แข็งดอกเหมย ริมตลิ่งดินดำคนคล้ายจันทร์ ข้อมือขาวกลั่นเกล็ดหมอกหิมะ หญิงสาวสวยและดอกพีชกำลังเบ่งบาน แย้มยิ้มคราแรกล่มเมือง แย้มยิ้มอีกคราล่มชาติ
ความงดงามแบบนี้ ผู้หญิงแบบนี้ มาถึงในเวลานี้ ทำให้เย่เทียนเฉินสั่นสะท้านในใจ ผู้หญิงคนนี้สวยมาก สวยจนกระทั่งเขาซึ่งเป็นผู้ชายที่พบเห็นผู้หญิงสวยๆ มาจนคุ้นชินก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง หากเป็นผู้ชายธรรมดาได้เห็น บางทีคงวิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่งนานแล้ว แต่มีสัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกเย่เทียนเฉินว่า ผู้หญิงคนนี้อันตรายมาก เป็นผู้หญิงสวยที่อันตราย ใครกล้าเข้าไปใกล้คงสิ้นชีพ
ในตอนที่ตงฟางเมิ่งเห็นผู้หญิงที่ลงมาจากฟ้าคนนี้ก็ลงจากหินก้อนใหญ่ที่เธอนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านบน ในดวงตามีสีสันอันแปลกประหลาดแวบผ่าน กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ร้อนไม่หนาว “ชิงเฉิงเยว่ ในที่สุดเธอก็มาแล้ว…”
“ฉันมาสายหรือเปล่า? ดูเหมือนพวกเธอจะมานานแล้วนะ? เวลาพวกท
