ม่ใช่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งเกินพิกัดมาโจมตี เย่เทียนเฉินเชื่อว่าคนที่จะสามารถทำลายพลังคุ้มครองนี้ของตนมีไม่มาก ยิ่งไปกว่านั้นขอเพียงมีคนมาโจมตีคฤหาสน์ตนก็จะรู้ทันทีและสามารถกลับมาได้ทันเวลา
เวลาตีสี่ เย่เทียนเฉินปรากฏตัวภายในมหาวิทยาลัยหลงเถิงเพียงคนเดียว ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเงียบสงบ ภายในมหาวิทยาลัยไม่มีคนแม้แต่คนเดียว กระทั่งยามที่ต้องเดินตรวจตราก็หลับไปแล้ว ถึงแม้ประตูใหญ่จะปิดสนิท แต่เย่เทียนเฉินก็ลอบเข้าไปโดยไม่ถูกใครพบ เขาเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยหลงเถิงช้าๆ แบบนี้ การลาออกอย่างกระทันหันของฉินเหยาเยว่ทำให้เขาจำเป็นต้องมาดูสักหน่อย ผู้หญิงคนนี้ลาออกกระทันหัน ผิดปกติมาก ควรจะมีเหตุผลอะไรถึงจะถูก ดังนั้นเขาจึงต้องไปดูที่ตึกการเรียนการสอนของคณะโบราณคดีเสียหน่อยว่าจะมีเบาะแสอะไรหรือไม่
ยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คนเช่นนี้ เย่เทียนเฉินเดินไปยังบริเวณประตูของตึกการเรียนการสอนคณะโบราณคดี ประตูถูกล็อกอยู่ เย่เทียนเฉินกระโดดครั้งหนึ่งขึ้นไปถึงชั้นที่มีห้องพักอาจารย์ที่ปรึกษาของตึกการเรียนการสอนอยู่ มองไปรอบด้าน เขาไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายที่ฉินเหยาเยว่หลงเหลือเอาไว้เลย จึงต้องขมวดคิ้ว ไม่ว่าคนหรือสัตว์หรืออาจกล่าวได้ว่าสิ่งของใดๆ ก็ตาม เมื่ออาศัยอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งก็จะต้องหลงเหลือกลิ่นอายเอาไว้ กลิ่นอายนี้คนปกติจะมองไม่เห็น
แต่ผู้มีพลังพิเศษและยอดฝีมือแบบเย่เทียนเฉิน ขอเพียงใช้พลังพิเศษแห่งการรับรู้ก
