ด้หรือเปล่า แกหลบเคล็ดวิชาโครงกระดูกสังหารไม่พ้นหรอก ฉันใช้เวลายี่สิบปีเพื่อสร้างกระบวนท่านี้ ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงขั้นนี้ได้ หากถูกแกทำลายง่ายๆ ความพยายามยี่สิบปีของฉันไม่เสียเปล่าหรือ?” หมอกโลหิตพูดแล้วหัวเราะเสียงดัง
เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินไม่พูดอะไร ทำเพียงป้องกันโครงกระดูกโลหิตไว้อย่างทรงพลัง หลบกลิ่นอายแย่งชิงชีวิตนั้นไม่หยุด หมอกโลหิตก็พูดด้วยรอยยิ้มต่อไป “เคล็ดวิชาโครงกระดูกสังหารนี้ฉันใช้เวลาไป 20 ปีเต็มๆ ถึงจะหาคน 99 คนที่มีวันเกิดและเวลาเกิดในยามหยินได้ หลังจากที่ฆ่าพวกมัน ก็ใช้หัวใจและเลือดเนื้อของพวกมันมาหลอมไม่หยุด ถึงจะกลายเป็นโครงกระดูกโลหิตนี้ได้ ถ้าหากมันใช้การไม่ได้ ความพยายาม 20 ปีของฉันจะไม่เสียเปล่าหรือ?”
ตู้ม!
ในหมัดขวาของเย่เทียนเฉินมีประกายแสงระเบิดออกมา ซัดหมัดออกไปทำให้โครงกระดูกโลหิตสั่นสะเทือน มองไปยังหมอกโลหิตอย่างเย็นชาแล้วพูดขึ้นว่า “ถ้างั้นไม่ใช่ว่าแกอยู่เป็นเพื่อนคนบริสุทธิ์ทั้ง 99 คนที่ถูกแกฆ่าตายทุกคืนรึไง? หรือแกไม่กลัวว่าวิญญาณของพวกเขาจะไม่สงบ จะมีสักวันหนึ่งที่จะหลืนกินวิญญาณทั้งหมดของแกไปเพื่อแก้แค้นเพื่อตัวพวกเขาเอง?”
“ฮ่าๆ ๆ ๆ น่าขำ พวกเขาตายไปแล้ว ยังจะทำอะไรฉันได้อีก?” หมอกโลหิตหัวเราะ
“บนโลกใบนี้จะมีปีศาจหรือไม่ มีเทพเซียนหรือไม่ ใครจะบอกได้ชัดเจนบ้างล่ะ?”
ในตอนนี้เอง เย่เทียนเฉินพลันแข็งแกร่งขึ้นมาเป็นอย่างยิ่ง คล้ายกับว่าเขาสามารถสัมผัส
