“อืม เทียนเฉิน ขอบคุณมาก ฉันจะพยายามร่าเริงขึ้นให้เร็วที่สุด ฉันเชื่อว่าแม่ของฉันคงจะดีใจอยู่บนสวรรค์ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันอีก!” เสี้ยวหยาเผยรอยยิ้มออกมา กล่าวด้วยความแน่วแน่
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็เริ่มจากไข่ใบนี้ก่อนเลย หลายวันมานี้เธอไม่ได้กินดีหลับสบาย ถ้าหากไม่บำรุงคงไม่ไหว!” เย่เทียนเฉินพยักหน้าแล้วพูดอย่างชื่นชม
ภายในคฤหาสน์ คนธรรมดาสองคน บะหมี่ธรรมดาสองถ้วย แต่เย่เทียนเฉินกับเสี้ยวหยากินกันอย่างมีความสุข ซึมซับความรู้สึกที่ไม่มีใครรบกวน มีเพียงพวกเขาสองคน บางครั้งก็สนทนากันหลายประโยค บ้างครั้งก็เผยรอยยิ้มออกมา บางครั้งก็มองความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของกันและกัน มีคลื่นแห่งความรักอยู่เล็กน้อย
ตอนเย็น เสี้ยวหยาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหลงเถิงแล้ว ส่วนเย่เทียนเฉินที่เป็นคนไม่ยอมร่ำเรียนย่อมอยู่ในคฤหาสน์ แต่เขาเองก็ไม่ได้ว่าง กำลังนั่งสมาธิ ใช้พลังพิเศษภายในร่างกายของตนรวมกับพลังพิเศษอันอ่อนโยนสายนั้นสมานแผลต่อไป ไม่ทราบว่าคนของสำนักโฮคุชินอิตโตริวจะมาลอบโจมตีเมื่อไหร่ และไม่ทราบว่าในหมู่คนเหล่านี้จะมียอดฝีมือที่ร้ายกาจอย่างไรอยู่ อาจเป็นไปได้ว่าครั้งนี้สำนักโฮคุชินอิตโตริวจะส่งคนที่ร้ายกาจยิ่งกว่าซาโต้มา ถ้าเป็นแบบนั้นคงหลีกเลี่ยงการต่อสู้นองเลือดครั้งใหญ่ไม่ได้อีก คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงก็มีความกดดันอันไร้รูปแบบ นี่เป็นคนที่เย่เทียนเฉินเฝ้ารอมากที่สุด การต่อสู้เป็นตายระหว่างเ
