คิดที่ตายตัว ไม่มีใครตรวจสอบว่าความรู้ในหนังสือและความรู้ที่สืบต่อกันมาถูกต้องหรือไม่ ทำเพียงยอมรับไปก็พอแล้ว แต่เย่เทียนเฉินไม่เหมือนกัน ตัวเขาไม่ใช่คนบนโลกนี้ เขามาจากดาวสิ้นโลก เดิมทีดาวสิ้นโลกก็เป็นโลกที่มีทุกสิ่งทุกอย่าง เย่เทียนเฉินรู้ว่าเรื่องความยิ่งใหญ่ของจักรวาล ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน และคนที่มีอายุยืนยาวเป็นอมตะ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ว่าไม่มี แล้วยังจะมีเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นไม่ได้อีกเล่า?
ในตอนที่เย่เทียนเฉินเปิดกล่องสีดำใบใหญ่ มีพลังกดดันอันไร้รูปแบบพุ่งออกมา ดูคล้ายว่าต้องการจะพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า มีความรู้สึกที่จะทลายสวรรค์ หากไม่ใช่ว่าหลินตวนใช้กระบี่เจ็ดดาวสยบไว้ด้านบนอยู่ตลอด เกรงว่ากระบี่ไท่อาคงระเบิดไปนานแล้ว
เย่เทียนเฉินมองกระบี่ไท่อาแล้วขมวดคิ้ว กระบี่เล่มนี้มีพลังมากจริงๆ ไม่เสียทีที่เป็นกระบี่แห่งเดชานุภาพ พลังที่มี ไร้ขีดจำกัด อย่างไรก็ตาม เดิมทีกระบี่เทพเช่นนี้ก็ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะสามารถควบคุมได้ และมันก็ไม่ยอมถูกคนธรรมดาควบคุมด้วย เหมือนกับยอดอาชาที่ยังไม่ถูกปราบพยศ หากคนที่ไม่มีความสามารถอย่างแท้จริงต้องการฝืนรับมัน มีแต่ต้องมอบชีวิตออกไปเท่านั้น ทำได้เพียงส่งตัวเองไปเป็นอาหาร
“พี่ใหญ่ อย่า อันตรายเกินไป…” หลินตวนเห็นเย่เทียนเฉินค่อยๆ ยื่นมือขวาออกไป คิดจะหยิบกระบี่ไท่อา จึงอดไม่ได้ที่จะรีบเอ่ยออกมา
ต้องพูดว่าหลังจากที่ฆ่าเสวี่ยโม่เจียวเย่เทียนเฉินก็เคยถือ
