เมื่อต้องพบกับการทรุดหนักของอาการป่วยของแม่ของเสี้ยวหยา เย่เทียนเฉินก็รู้สึกอับจนหนทาง เขาสามารถหาจางอีเต๋อซึ่งเป็นเซียนแพทย์เทวะได้แล้ว ผู้มีพลังพิเศษคนนี้เป็นผู้มีพลังพิเศษในสายรักษาที่หาได้ยาก เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีวิชาแพทย์สูงส่งที่สุดในโลกใบนี้แล้ว ถ้าหากกระทั่งเขาก็ไม่มีวิธีช่วยชีวิตแม่ของเสี้ยวหยา เกรงว่าใครก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
ชิ้นส่วนของยาหลงสุ่ยนั้นเสี้ยวหยาได้มอบให้แม่กินไปหมดแล้ว ประการแรกเป็นเพราะประสิทธิภาพหลังจากกินยาไม่มากนัก ประการที่สองเป็นเพราะเดิมทีเศษของยาหลงสุ่ยนั้นไม่สมบูรณ์ ประสิทธิภาพของยาที่แฝงอยู่มีไม่มาก รวมกับที่เก็บเอาไว้สิบปีแล้วทำให้ประสิทธิภาพของยาแทบจะไม่มี หากมียาที่สมบูรณ์และนำไปมอบให้แม่ของเสี้ยวหยากินอาจจะสามารถยืดชีวิตออกไปได้อีกหลายสิบปี เพียงแต่น่าเสียดายที่ทำได้แค่พูดเท่านั้น อย่างน้อยบนโลกใบนี้ก็ไม่สามารถหายาหลงสุ่ยเม็ดที่สองออกมาได้อีก เนื่องจากกระทั่งหญ้าหลงสุ่ยก็ไม่มี จะไปหายาหลงสุ่ยมาได้จากที่ไหนกัน?
“นี่…ผู้อำนวยการหลิน ขอร้อง ขอร้องล่ะค่ะ คุณจะต้องช่วยแม่ของหนู ขอร้อง…” เสี้ยวหยาทำอะไรไม่ถูก น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด จะอย่างไรเธอก็คิดไม่ถึงว่าอาการป่วยของแม่จะเลวร้ายลงเร็วขนาดนี้ มาถึงขั้นที่ไม่สามารถช่วยรักษาได้แล้ว
ผู้อำนวยการหลินชะงัก มองไปยังเย่เทียนเฉิน ท่าทางลำบากใจอยู่บ้าง เนื่องจากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง อาการป่วยของแม่ของเสี้
