ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือกอดเสี้ยวหยาเอาไว้แน่น ให้เธอรู้สึกถึงที่พึ่งพิง ไม่ให้รู้สึกโดดเดี่ยว ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรหรือทำอะไรล้วนเสียแรงเปล่า บางครั้งลิขิตฟ้าก็ยากจะต้านทาน ในยามที่ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านสวรรค์ก็ทำได้เพียงยอมรับ นี่ทำให้เย่เทียนเฉินยิ่งตั้งใจแน่วแน่ว่าในความคิดต่อต้านสวรรค์ ชีวิตของคนคนหนึ่งอยู่ได้เพียงหลายสิบปี ถ้าหากไม่ฉกฉวยเอาไว้ให้ดี มิใช่ว่าจะมีชีวิตเสียเปล่าหรือ?
เกิดแกเจ็บตายดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่สามารถหลุดพ้นได้ ไม่เพียงแต่ต้องเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวในความตายของตน แต่ยังต้องเผชิญกับการเห็นญาติมิตรตายไปทีละคนอีกด้วย ส่วนตนเองก็ทำได้เพียงมองโดยไร้ซึ่งพลัง นั่นยังน่าเศร้ายิ่งกว่าตัวเองตายไปนับร้อยเท่า เย่เทียนเฉินไม่อยากรู้สึกแบบนี้ ญาติมิตรในดาวสิ้นโลกตายไปหมดแล้ว ตอนนั้นเขาไม่แข็งแกร่งมากพอ ไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้จึงทำให้เกิดเรื่องของการโจมตีจากสัตว์อสูร ในโลกนี้เย่เทียนเฉินคิดว่าไม่อยากให้เกิดความเสียใจแบบนี้อีก เขาต้องแข็งแกร่ง ต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ต่อให้ต้องต่อต้านสวรรค์ก็ต้องปกป้องญาติมิตรของตนให้ได้
หนึ่งคืนเต็มๆ ที่เสี้ยวหยาร้องไห้สะอึกสะอื้น ต่อให้ร้องจนไม่มีแรง ฟุ้บไปในอ้อมกอดของเย่เทียนเฉินก็ยังมีน้ำตาไหลออกมา สำหรับเสี้ยวหยาแล้วแม่คือฟ้าของเธอ วันนี้ฟ้าถล่มลงมาแล้ว แม่ที่เลี้ยงดูเธอมายี่สิบกว่าปียังไม่ทันได้เ
