าจะมัดเย่เทียนเฉินได้สบายๆ ขนาดนี้
“ดูท่าทางเจ้าหมอนี่จะบาดเจ็บไม่เบาเลย ฉันมัดแน่นขนาดนั้น จะตายหรือเปล่านะ?” จางหลานมุ่ยปากแล้วพูดขึ้น พึมพำด้วยความดีที่ยังเหลืออยู่ในใจ
คิดไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นจางหลานจึงกรอกตาใส่เย่เทียนเฉินอย่างเป็นเอกลักษณ์ เธอคิดถึงเรื่องที่เจ้าหมอนี่ทะเลาะกับตนระหว่างการเดินทาง ไม่ยอมลงให้แม้แต่น้อย ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษแม้แต่ครึ่งส่วน ความโกรธในใจปะทุขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพบกับคนแบบนี้ คิดไปแล้วก็ยิ่งโกรธในใจ
“นี่ เจ้าบ้า ตื่น…”
“เอ๋? เจ้าบ้า…”
“เย่เทียนเฉิน…”
“นายอย่ามาทำให้ฉันตกใจ…เย่เทียนเฉิน…เย่เทียนเฉิน…”
ตอนแรกจางหลานแค่ผลักเย่เทียนเฉินเล็กน้อยเท่านั้น สุดท้ายจึงตะโกนเสียงดัง แต่ไม่สามารถทำให้เย่เทียนเฉินลืมตาขึ้นมาตอบเธอได้ เธออดไม่ได้ที่จะแปลกใจ ในใจคิดว่าจะเกิดเรื่องร้ายอะไรขึ้นหรือไม่ เย่เทียนเฉินคนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น จะตายไปโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า?
“นี่!” จางหลานออกแรงสะกิดเย่เทียนเฉินอีกครู่หนึ่ง ตอนนี้ในใจไม่มีความรู้สึกสนุกแม้แต่ครึ่งส่วน และไม่ได้รู้สึกยินดีที่มัดเย่เทียนเฉินสำเร็จแล้ว เนื่องจากเย่เทียนเฉินในตอนนี้ไม่ขยับเขยื้อนเหมือนกับคนตาย ทำให้จางหลานตกใจจริงๆ
ถึงแม้ในใจของจางหลานจะมีความรู้สึกดีต่อเย่เทียนเฉินไม่มาก แต่ไม่อยากยอมมอบจูบแรกให้กับเย่เทียนเฉินเพื่อเป็นการทำตามเดิมพัน มิฉะนั้นคงไม่แอบเข้ามาในตอนกลาง คืนคิดจะมั
