ชีวิตแล้ว นี่คือเรื่องที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งสมควรกระทำ และเป็นความรับผิดชอบที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งสมควรมี
“เทียนเฉิน นายไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม? รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?” หานเจี๋ยถามขึ้นด้วยความรู้สึกร้อนใจ เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินที่มีเลือดท่วมตัว เธอก็รู้สึกเป็นกังวล
“ฉัน…”
“พี่ พี่ไม่ต้องไปสนใจเจ้าหมอนี่หรอก พี่ดูดวงตามีชีวิตชีวาทั้งสองของเขาสิ เหมือนเป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่ตายหรอก!” จางหลานขัดคำพูดของเย่เทียนเฉิน พูดขึ้นด้วยความเสียดสีเป็นอย่างมาก
เย่เทียนเฉินรู้สึกอับจนคำพูดโดยสิ้นเชิง เดิมทีเขายังคิดจะทำสำออยสักหน่อย แต่ถูกสาวแปลกอย่างจางหลานขัดเอาแบบนี้แล้ว เหมือนกับว่าจางหลานตั้งตัวเป็นศัตรูของเขาโดยเฉพาะ โจมตีเขาไปทุกเรื่อง คอยแขวะเขาตลอด
“ยัยแปลก ตอนนี้ฉันจะบอกเธอด้วยความจริงจังจริงใจและโกรธเคือง เรื่องที่เธอเดิมพันกับฉันจะต้องทำตามสัญญาให้ได้ อย่าได้หลีกเลี่ยงเด็ดขาด ถ้ากล้ามาแขวะฉันอีก ระวังฉันจะเพิ่มกำไรล่ะ!” เย่เทียนเฉินมีท่าทางเหมือนเด็กน้อย จ้องมองไปยังจางหลานแล้วพูดขึ้นอย่างดุดัน
“แล้วยังไงล่ะ? นายรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดีก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ คุณหนูอย่างฉัน แต่ไหนแต่ไรก็พูดคำไหนคำนั้น ใช่แล้ว ฉันเองก็อยากจะบอกนายเรื่องหนึ่งเหมือนกัน นั่นก็คือ…นายก็เป็นนายแปลกเหมือนกันนั่นแหละ ฮ่าๆ!” ในตอนที่จางหลานพูด ตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ หัวเราะอย่างดีใจและหวานหยาดเยิ้ม
