ช่วยเธอโดยไม่สนใจทุกสิ่งทุกอย่าง
“วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร คืนนี้เข้าหอได้ไม่มีปัญหา!” เย่เทียนเฉินพูดออกมาแล้วหัวเราะ
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนเฉิน หานเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง จ้องมองผู้ชายคนนี้อย่างดุดัน บาดเจ็บจนมีสภาพแบบนี้แล้วยังมีใจมาล้อเล่นอีก
“น้องชาย นายร้ายกาจมากจริงๆ กระทั่งซาโต้ก็ถูกนายฆ่าไปแล้ว ความสามารถเหนือกว่าพวกเราไปมาก!” หลัวเหว่ยเคอมองเย่เทียนเฉินแล้วกล่าวชื่นชม
“ความสามารถของผมพอๆ กับซาโต้ หรือกระทั่งด้อยกว่าเขาเล็กน้อยด้วยซ้ำ ที่เขาแพ้เป็นเพราะเขาไม่มั่นใจในตัวเอง และยังถูกคนของตัวเองทำร้ายจนตาย ไม่งั้นผมคงเอาชนะเขาไม่ได้!” เย่เทียนเฉินส่ายหน้าแล้วกล่าวขึ้น
เย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่ยโสโอหัง เขาเพียงแค่ทำท่าทางยโสต่อหน้าศัตรูที่ยโสเท่านั้น นี่ก็เพื่อกดดันพลังของศัตรู บางครั้งจึงจำเป็นต้องทำ แต่ในใจของเขาเข้าใจดี ความสามารถของซาโต้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา ต่อให้เขาไปถึงจุดสูงสุดของขอบเขตพลังแล้ว และยังสามารถใช้พลังในขอบเขตจักรพรรดิได้เล็กน้อย ก็ไม่สามารถฆ่าซาโต้ได้ ดังนั้นนี่จึงทำให้เย่เทียนเฉินยิ่งตัดสินใจอย่างแน่วแน่มากขึ้นว่าจะต้องทะลวงขอบเขตพลังให้ได้ ทำให้ความสามารถของตนแข็งแกร่งขึ้น เนื่องจากบนโลกใบนี้ยังมีคนที่แข็งแกร่งกว่าซาโต้อยู่ เมื่อถึงตอนนั้นการต่อสู้คงดุเดือดรุนแรงมากขึ้น และโหดเหี้ยมอำมหิตมากขึ้น จนถึงขั้นทลายภูผาป่นพสุธา
