อบครัวอยู่ในดาวสิ้นโลกแม้แต่คนเดียวแล้ว ไม่มีสหายแม้แต่คนเดียว เป็นเด็กกำพร้าโดยสิ้นเชิง ย่อมต้องหวงแหนทุกสิ่งทุกอย่างนี้มมาก เพียงแต่เขาไม่สามารถมีได้อีกต่อไปแล้ว
ตู้ม!
เสียงดังสนั่นฟ้า เย่เทียนเฉินและสัตว์ประหลาดตัวใหญ่โจมตีใส่กันอย่างเต็มกำลัง การโจมตีครั้งนี้ทำให้เย่เทียนเฉินร่วงลงจากฟ้า ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด ไม่เพียงแต่กระดูกนิ้วในมือขวาหักทั้งหมด แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือบนไหล่ขวามีรอยมีดและเลือดสดๆ ไหลออกมาจนสามารถเห็นกระดูกได้ดูแล้วน่าหวาดผวามาก
พลั่ก! ในช่วงขณะที่ตกมานั้นเย่เทียนเฉินปะทะเข้ากับก้อนหินก้อนใหญ่ ทำให้ก้อนหินก้อนใหญ่แต่เป็นผุยผง ด้วยเหตุนี้มุมปากของเขาจึงมีเลือดไหลออกมา อาการบาดเจ็บที่ร่างกายได้รับไม่ได้รุนแรงที่สุด แต่อาการบาดเจ็บในใจรุนแรงและเจ็บปวดที่สุด
เย่เทียนเฉินที่ได้มาเกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ต่างเก็บความแค้นและทุกสิ่งทุกอย่างในดาวสิ้นโลกเอาไว้ในใจตลอด ซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ไม่อยากไปคิดถึงและไม่กล้าย้อนคิด เขากลัวว่าจะระงับอารมณ์ของตนไม่อยู่ คนคนหนึ่งต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็ไม่อาจหลุดพ้นกิเลสตันหา ถ้าหากไม่ได้ทำเพื่อกิเลสตันหาก็ไม่นับว่าเป็นคน ถ้าอย่างนั้นคือคนตาย
อย่างไรก็ตามในตอนนี้เย่เทียนเฉินได้เห็นสหายอีกครั้งรวมไปถึงคนที่รักตนอย่างลึกซึ้งและเขาก็รักอย่างลึกซึ้งอีกด้วย เป็นช่วงเวลาที่สัตว์ประหลาดระดับสูงมาโจมตีหมู่บ้าน เขาไล่กลับไปไม่ได
