เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน สาวงามผู้แปลกประหลาดที่เดิมทีเดินไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วโดยไม่สนใจอันธพาลเบื้องหน้าคนนี้เลยแม้แต่น้อย ถึงแม้จะเป็นคนที่มีฝีมือไม่เลวและหน้าตาดีแต่ก็ไม่สามารถทำให้ความกระตือรือร้นในใจของสาวงามผู้แปลกประหลาดนี้สงบลงได้ เธอต้องการไปช่วยญาติผู้พี่ของตนออกมาให้เร็ว
เพียงแต่เมื่อได้ยินเย่เทียนเฉินตะโกนเรียกชื่อตนเองออกมา สาวงามผู้แปลกประหลาดก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง หมุนตัวไปมองเย่เทียนเฉินด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้นมุมปากอันเซ็กซี่ยังยกขึ้นเล็กน้อย ประดับไปด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์และความน่ารัก
“เธอกำลังคิดว่าฉันรู้ชื่อของเธอได้ยังไงใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้ม
“ฉันไม่อยากรู้หรอก สถานที่แห่งนี้นายยังกล้ามาล้อเล่นอีก เดี๋ยวจะตายเอาได้!” สาวงามผู้แปลกประหลาดทำหน้าทะเล้นใส่เย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“งั้นเหรอ? เธออยากจะช่วยหานเจี๋ยที่เป็นญาติผู้พี่ของเธอ ถ้าหากไม่ร่วมมือกับฉันเกรงว่าจะทำไม่ได้!” เย่เทียนเฉินยักไหล่พูด
“ดูท่าทางความสัมพันธ์ระหว่างนายกับญาติผู้พี่ของฉันจะไม่เลวเลย นายควรจะเป็นเย่เทียนเฉินที่เธอชอบพวกถึงต่อหน้าฉันบ่อยๆ ละมั้ง?” สาวงามผู้แปลกประหลาดมองเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“จนปัญญาจริงๆ นี่เป็นสาเหตุของเสน่ห์ส่วนบุคคล จางหลาน ฉันเองก็ต้องการช่วยหานเจี๋ยมาก ดังนั้นฉันหวังว่าจะสามารถร่วมมือกันได้!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
สาวงามผ
