ยนเฉินแสร้งทำเป็นพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
“ถ้ายังงั้นจะบอกว่านายต้องการเดิมพันกับฉันเหรอ?” จางหลานมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างซุกซนแล้วถามขึ้น
เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะชะงักไป ผู้หญิงสวยคนนี้แปลกมากจริงๆ แต่ในแต่ไรมีแต่เขาเย่เทียนเฉินที่เชื้อเชิญให้คนอื่นมาเดิมพันด้วย วันนี้ถึงกับมีสาวงามคนหนึ่งต้องการเดิมพันกับเขาด้วยตัวเอง เขาเย่เทียนเฉินจะยอมรับสิ่งนี้รึไง?
ความประทับใจที่เย่เทียนเฉินมีต่อจางหลานไม่เลวเลยจริงๆ ในสังคมปัจจุบันนี้ยากที่จะหาผู้หญิงที่ทั้งสวยและมีความสามารถแบบนี้ได้ ที่สำคัญที่สุดก็คือความสวยงามความสามารถและฝีมืออันไม่ธรรมดาของจางหลานแม้ดูแปลกไปบ้าง ดูขาดๆ เกินๆ มีการพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าและมีบรรยากาศของวีรสตรีหญิงอยู่ด้วย
“เธอพูดมาเถอะ จะเดิมพันยังไง?” เย่เทียนเฉินมองจางหลานอย่าสบประมาทแล้วพูดขึ้น
“ถ้าฉันช่วยญาติผู้พี่ของฉันออกมาได้ก่อนนายจะต้องมายกน้ำชาเสิร์ฟน้ำให้ฉันหนึ่งเดือน!” จางรั่วถงพูดอย่างน่ารักซุกซน
“ถ้าหากว่าฉันหาเจอก่อนล่ะ?” เย่เทียนเฉินพูดด้วยท่าทางผ่อนคลาย
“นายเอาชนะฉันไม่ได้หรอก ต่อให้ชนะฉันก็จะยกน้ำชาเสิร์ฟน้ำให้นายเดือนหนึ่งเป็นยังไง?” จางหลานยิ้มอย่างน่ารักแล้วพูดขึ้น
“ช่างมันเถอะ นี่มันไม่มีความหมายอะไร…ถ้าเธอแพ้ก็จูบฉันก็พอแล้วเป็นยังไงล่ะ?” เย่เทียนเฉินถามออกมาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
เมื่อจางหลานได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะกรอกตาใส่เย่เทียน
