และฝ่ามือปะทะเข้าด้วยกัน เย่เทียนเฉินยืนอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน มือขวาโจมตีออกไปในสภาพกำหมัดไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนเซนโทอินนั้นมุมปากมีเลือดพุ่งออกมาเนื่องจากได้รับการสั่นสะเทือนบนฝ่ามือ มือซ้ายเขาปรากฏรอยเลือดออกมา การดวลกันของการโจมตีนี้ของเขาและเย่เทียนเฉิน ผลแพ้ชนะปรากฏออกมาแล้ว
ปัง!
ปัง!
เงาร่างของหลีหวังและเซนโทอินแยกออกจากกัน ต่างยืนในตำแหน่งที่ห่างจากอีกฝ่ายไปสิบเมตร ยังคงไม่ขยับเขยื้อน จ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง ไม่ว่ามุมปากของหลีหวังจะมีเลือดไหลออกมาหรือบนหน้าอกของเซนโทอินจะมีเลือดไหลออกมาเต็มพื้นจนอาบย้อมพื้นเป็นสีแดง ทั้งสองก็ยังยืนอยู่แบบนั้น นี่เป็นสไตล์การดวลกันระหว่างยอดฝีมือ ต่อให้ตายแล้วก็จะไม่ทำให้ศัตรูมีชีวิตอยู่ต่อไป
“ชายหนุ่มที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าหากประเทศชิบะของพวกเรามีให้มากขึ้นซักหลายคนคงจะดีมาก!” เซนโทอินใช้สายตาแปลกๆ มองไปที่เย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
เมื่อพูดประโยคนี้จบ เซนโทอินก็ล้มลงท่ามกลางกองเลือด ไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป หัวใจของเขาหยุดเต้น เมื่อเขาล้มไปที่พื้น หลีหวังก็ล้มลงไปตามลงไปติดๆ เขาได้รับบาดเจ็บถึงชีวิตไม่น้อยไปกว่าเซนโทอินเลย ดังนั้นการที่ยังมีแรงต่อสู้อยู่นับเป็นการฝืนอย่างหนัก ฝืนจนพวกชางหลางมาถึงได้ ในฐานะที่เป็นหัวหน้ากองทหารหน่วยรบพิเศษบริเวณชายแดน เขาทำหน้าที่หัวหน้าของตนเองให้ดีที่สุดและใช้การกระทำที่ดีที่สุดมาตอบแทนประเทศแม่
ในตอนที่หลี
