องตน ถึงช่วยเย่เทียนเฉินให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ตั้งแต่นั้นเย่เทียนเฉินรู้สึกถึงระดับความแข็งแกร่งของกายเนื้อของตนเอง ตลอดจนขอบเขตพลังความสามารถที่ยกระดับขึ้น กระทั่งขอบเขตของพลังพิเศษแห่งการรับรู้ก็ขยายใหญ่ขึ้นมาก นี่อดไม่ได้ที่จะทำให้เขารู้สึกแปลกใจต่อร่างกายที่พิเศษของจางรั่วถง ทั้งยังรู้สึกผิดกับผู้หญิงผู้งดงามคนนี้เป็นอย่างมาก ตกลงแล้วเธอไปที่ไหนกันแน่?
“พวกเราเดินตรงไปข้างหน้าเถอะ ผมรู้สึกว่าที่นั่นมีคนที่ผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่อยู่!” เย่เทียนเฉินเอ่ยปาก
ชางหลางและหลัวเหว่ยเคอต่างพยักหน้า ทั้งสามเดินพุ่งตรงไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว ความเร็วระดับนั้นไม่ใช่การเดินแล้ว แต่เหมือนกับเป็นการบินอย่างไรอย่างนั้น สำหรับคนที่มีความสามารถระดับพวกเขา ต่อให้เคลื่อนไหวในตอนกลางคืนที่มืดมิดก็ทำได้ดีเหมือนกับเดินอยู่บนพื้นราบ รวมกับแสงของดวงจันทร์ที่ส่องสว่างขนาดนั้นสาดส่องลงมา จึงมีส่วนช่วยในการเคลื่อนไหวของพวกเขา
ฟิ้ว!
ชางหลางพุ่งตัวไปด้านหน้าสุด เย่เทียนเฉินอยู่คนที่สอง ส่วนหลัวเหว่ยเคออยู่คนที่สาม ตำแหน่งในตอนแรกเริ่มของหลัวเหว่ยเคอก็ถูกกำหนดให้อยู่ด้านหลังแล้ว ไม่ต้องให้เขาเป็นตัวหลักในการ ต่อสู้จะอย่างไรหลัวเหว่ยเคอก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว คนเราถ้าไม่เคารพผู้อาวุโสนั้นไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในความคิดของเย่เทียนเฉินและชางหลาง หลัวเหว่ยเคอเป็นสายลับของประเทศมายี่สิบปีแล้ว ในช่วงเวลายี่สิบกว่
