หมดแล้ว ส่วนหานเจี๋ยก็หายตัวไป…” หยางอี้ขมวดคิ้วพูด
“ถ้างั้นพวกคุณยังรออะไรอยู่ ส่งหน่วยมังกรฟ้าหรือไม่ก็เฮยเมี่ยนไปสิครับ!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก
“พวกเราขาดแคลนคนแขาดแคลนคนที่สามารถรับภารกิจใหญ่ในครั้งนี้ได้อย่างแท้จริง นายก็รู้ว่าช่วงนี้ประเทศชิบะก่อเรื่องร้ายแรงมาก มันไม่ง่ายเหมือนการตกกุ้งแบบนั้น ด้านในยังมีเอกสารมากมายอีกด้วย” หยางอี้เอ่ยปากพูด
“เทียนเฉิน ครั้งนี้นายคิดดูให้ดีสักหน่อยว่าจะไปที่ชายแดนด้วยตัวเองหรือเปล่า!” ชางหลางก็เอ่ยปากพูดเช่นกัน
“ไม่ต้องคิดแล้ว ผมจะไปตอนนี้เลย!” เย่เทียนเฉินลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างจริงจัง
ในครั้งนี้เย่เทียนเฉินตอบรับอย่างรวดเร็ว ไม่ได้พูดอะไรให้มากความและไม่ได้พูดถึงเงื่อนไขใดๆ เนื่องจากเขาคิดว่าหานเจี๋ยอาจจะไม่ใช่แค่หายตัวไปและตกอยู่ในอันตราย แต่ยังอาจจะมีอันตรายถึงขั้นเสียชีวิตอีกด้วย จึงรู้สึกกังวลใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว
