าขู่ด้วยความร้อนใจแล้วพูดขึ้นอย่างจริงจัง
“ไม่ได้ค่ะ อันตรายเกินไป ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นการดวลกันครั้งใหญ่ของเย่เทียนเฉินและคุณชายใหญ่ เป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด อาจจะตายก็ได้!” ย่าขู่พูดแล้วส่ายหน้า
“ย่าขู่ คุณเห็นหนูเติบโตมาตั้งแต่เล็กๆ หนูไม่เคยมีความรักมาเลย ตอนที่ได้เจอกับเย่เทียนเฉินหนูก็ไม่คิดว่าจะรักเขา ความรู้สึกในวัยเด็กนั้นหนูไม่สามารถลบทิ้งไปได้จริงๆ ไม่ว่าพ่อจะขัดขวางอย่างไรหนูก็ต้องการพบเย่เทียนเฉินจริงๆ ไม่งั้นหนูจะไม่วางใจ!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดตามจริง
“หลิงอวี่สวิ๋น คุณไปเจอเย่เทียนเฉินแล้วอย่างไร? คุณช่วยอะไรเขาไม่ได้หรอก กลับจะทำให้เย่เทียนเฉินพะว้าพะวงเสียมากกว่า เด็กคนนี้ร้ายกาจมาก หากเขามีความสามารถเอาชนะคุณชายใหญ่ได้จริงๆ ฉันเชื่อว่าถึงตอนนั้นพ่อของคุณก็จะไม่ขัดขวางคุณกับเขาอีก หากเขาแพ้และถูกฆ่า นั่นก็เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้!”ย่าขู่มองไปยังหลิงอวี่สวิ๋นแล้วพูดอย่างจริงจัง
“งั้น…งั้นหรือว่าหนูจะต้องรออยู่แบบนี้? หรือหนูทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงลืมตาดูเขาไปต่อสู้นองเลือดกับคุณชายใหญ่…”หลิงอวี่สวิ๋นพูดอย่าตำหนิตัวเองน้ำตาไหลวนอยู่ในดวงตา!
