“ฆ่าคนไร้ประโยชน์ไปหมดแล้ว แกทำได้ถูกต้อง” คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงพูดอย่างไร้ไมตรี
“คุณชายใหญ่ ความจริงแล้วความสามารถของสี่คนนี้ไม่อ่อนแอเลย ไม่ด้อยไปกว่ากลุ่มสิบสามจ้าวสวรรค์ที่เป็นลูกน้องของเย่เทียนเฉิน เพียงแต่สิ่งที่ทำให้คิดไม่ถึงก็คือ เย่เทียนเฉินที่อายุน้อยขนาดนั้นจะมีความสามารถลึกล้ำไม่อาจคาดเดา!” คนที่อยู่ในหมอกโลหิตพูดอย่างชื่นชม
คุณชายใหญ่ทั้งโหดเหี้ยมและไร้ไมตรี ในโลกของเขาไม่มีใครที่ฆ่าไม่ได้ ต่อให้เป็นคนสนิทที่ติดตามเขามาหลายปีก็ฆ่าได้โดยไม่ลังเล ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีกฏเกณฑ์ที่ทำให้คนต้องสิ้นหวง นั่นก็คือไม่ว่าใครก็ตาม หากทำภารกิจล้มเหลวก็จะต้องตาย ดังนั้นคนที่อยู่ในหมอกโลหิตจึงฆ่ามือสังหารชุดดำทั้งสี่ไป
“ฉันรู้ แต่ในโลกของฉัน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีคำว่าล้มเหลว และไม่ยอมให้มีคนล้มเหลวเด็ดขาด พวกมันจำเป็นต้องตาย!” คุณชายใหญ่พูดอย่างเย็นชา
“ครับ!” คนที่อยู่ในหมอกโลหิตรีบตอบรับอย่างจริงจัง เขาเองก็ไม่กล้าทำให้คุณชายใหญ่โกรธ นี่เป็นตัวตนที่สามารถฆ่าเขาได้ด้วยตัวคนเดียว ไม่ว่าใครต่างก็หวาดกลัว
“อาวุธเทพทั้งสี่ชิ้นได้เก็บกลับมาหรือเปล่า?” คุณชายใหญ่เอ่ยปากถาม
“เก็บกลับมาแล้วครับ กระบี่อวี๋ฉางมีสภาพสมบูรณ์ไม่เสียหาย!” คนในหมอกโลหิตตอบ
“ออกไปเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรฉันจะติดต่อแกไป!”
“เอ๋? ครับ!”
ชายในหมอกโลหิตถอยออกไป สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจก็คือ ด้วยนิสัยของคุณชายใหญ่
