ของตนเท่านั้น สภาพแวดล้อมในโลกใบนี้ถูกทำลายอย่างสาหัส พลังหลิงชี่ในธรรมชาติมีน้อยเกินไป หากต้องการจะทะลวงขอบเขตก็ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองเท่านั้น เรื่องนี้พูดง่ายแต่ทำยาก ยังต้องคิดหาวิธีก่อน
“จะนอนกลางวันเงียบๆ สักหน่อย เธอมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินแกล้งทำเป็นมองไปยังอลิซแล้วถามอย่างไม่พอใจ
“นาย…นายดูสักหน่อยเถอะว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้ว? ยังมานอนกลางวันอีก กระทั่งฟ้าสว่างกับฟ้ามืดก็แยกไม่ออกหรือไง?” อลิซแกว่งนาฬิกาบนข้อมือขวาของตนแล้วพูดขึ้น
“เอ๋? หกโมงเย็นแล้ว ทำไมไม่พูดให้เร็วๆ ล่ะ!” เย่เทียนเฉินตะโกนออกมาแล้วรีบพุ่งออกไปจากคฤหาสน์ เขารับปากแม่ไว้แล้วว่าคืนนี้จะไปกินข้าวให้เร็วสักหน่อย ตอนนี้หกโมงแล้วยังไม่ถึงบ้าน ถ้ายังไม่กลับไปอีกแม่จะต้องโทรมาแน่นอน
อลิซเห็นเย่เทียนเฉินรีบร้อนพุ่งออกไปด้านนอกโดยไม่สนใจตนเองจึงรีบตามออกไปแล้วตะโกนเสียงดังว่า “นี่ นายไปไหน? แล้วฉันจะทำยังไง? อาหารเย็นจะไปกินที่ไหน?”
“เธอจัดการเอาเองเถอะ ฉันไปก่อนล่ะ คืนนี้ไม่กลับมาแล้ว เธอไปซื้อกินเอาข้างนอกก็พอ บาย!”
เมื่อเย่เทียนเฉินพูดจบก็ขี่มอเตอร์ไซค์ของตนจากไป นี่คือมอเตอร์ไซค์ที่ให้อู๋เสวี่ยจัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า ยานพาหนะที่เขาชอบมากที่สุดก็คือมอเตอร์ไซค์ ในตอนที่อลิซยังไม่ทันพูดอะไร เย่เทียนเฉินก็สตาร์ทเครื่องบิดหายไปแล้ว
“เจ้าคนน่ารังเกียจ ไอ้บ้า…” อลิซตะโกนใส่เย่เทียนเฉิน คิดว่าเจ้าหมอนี่จะทำเก
