ส่วนข้างกายของเขามีชายร่างสูงใหญ่และกำยำเป็นอย่างมากคนหนึ่งยืนอยู่ มีดในมือดูแปลกมาก เปล่งประกายสีน้ำเงินออกมา เป็นมีดเล่มนี้ที่เพิ่งจะขัดขวางดาบเจ็ดดาวที่ทรงอนุภาพของหลินตวนเอาไว้ได้และปะทะอย่างรุนแรง
“เจ้าเตี้ย แกบอกว่าแกคนเดียวก็ตัดหัวสิบสองคนนี้ได้แล้วไม่ใช่รึไง? ดูท่าจะทำไม่ได้ โชคดีที่พวกเราห้าคนมากันหมด!” ชายชุดดำร่างกำยำพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“หึ เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าแกก็ลงมือแล้วเหรอ? ความสามารถของพวกแกเป็นยังไงแกย่อมรู้ดี ไม่เห็นว่าแกจะฆ่าไอ้หนูนั้นได้เลย!” คนชุดดำร่างเตี้ยแค่นเสียงเย็นออกมาแล้วพูดขึ้นโดยไม่อ่อนข้อแม้แต่น้อย
ชายร่างกำยำมองหลินตวนอย่างดุดัน จับจองดับเจ็ดดาวในมือขวาของเขาเขม็งแล้วพูดเสียงเย็นว่า “ ไอ้หนูนี่ให้ฉันฆ่าเอง ดาบในมือของเขาไม่เลวเลย มันจะเป็นของฉันด้วย ใครกล้ามาแย่งฉันจะฆ่ามันซะ!”
“ตกลงพวกแกเป็นใครกันแน่?” อู๋เสวี่ยขมวดคิ้วถาม เขารู้สึกว่าชายชุดดำคนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ยนี้แข็งแกร่งมาก จำเป็นต้องรู้ที่มาที่ไปให้แน่ชัด
“สิบสามจ้าวสวรรค์ น่าเสียดายที่ขาดไปหนึ่งคน ไม่สามารถตัดหัวเย่เทียนเฉินไปได้ ช่างน่าละอายจริงๆ แต่ยังไงฉันเชื่อว่าไอ้หนูนั่นคงไม่รอด!” ชายชุดดำร่างกำยำพูดขึ้นแล้วหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม
“พวกแกสองคนยังมัวรออะไรอยู่ ยังไม่ออกมาอีก?” ชายชุดดำร่างเตี้ยเอ่ยถามไปด้านหลังอย่างไม่พอใจ
“แม่งเอ้ย แกเองที่คุยฟุ้ง บอกว่าแกคนเดียวจะตัดหัวสิบสองคนได้!”
