ฏตัวของเย่เทียนเฉินจึงทำให้เขารู้สึกสนใจอยู่บ้าง แต่ยังคงเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุมของตน
“คุณชาย…” โม๋สู่ยืนอยู่ด้านหลังคุณชายใหญ่ กล่าวออกมาด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน
“เสวี่ยโม่เจียวมีข่าวมาหรือยัง?” คุณชายใหญ่ดึงเบ็ดตกปลาขึ้นมาช้าๆ พลางถามเสียงเรียบ
“มีข่าวมาแล้วครับ!” โม๋สู่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
“พูดมา!” คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงเอ่ยถามต่อไป
“ครั้งนี้สิบสามจ้าวสวรรค์ของเย่เทียนเฉินไม่เพียงแต่จะกำจัดตระกูลเซวียนเยวี๋ยนไปได้ แต่ยังสามารถรับมือกับสิบสามราชาเสือดาวของตระกูลโอวหยางและกำจัดพวกเขาไปทั้งหมดแล้ว ส่วนเสวี่ยโม่เจียว…เขาถูกฆ่าไปแล้ว…ไม่มีแม้แต่ศพ!”
“หืม? กระบี่ไท่อาในมือเสวี่ยโม่เจียว เป็นกระบี่เทพในยุคบรรพกาลเล่มหนึ่ง พลังอำนาจที่ไม่มีอะไรเทียบได้ ต่อให้เสวี่ยโม่เจียวไม่สามารถควบคุมได้ทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะต่อต้านได้” ถึงแม้คุณชายใหญ่จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั้นตกตะลึง คนประเภทนี้ไม่กล่าวไม่ได้ว่าสามารถควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี ขุนพลคนหนึ่งถูกฆ่ายังไม่มีสีหน้าโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เป็นศัตรูตัวฉกาจของเย่เทียนเฉินจริงๆ
คนของเย่เทียนเฉินปิดบังร่องรอยทั้งหมดเอาไว้ ทำให้พวกเราไม่ได้รับข่าวคราวในทันที แต่ได้ยินว่าเย่เทียนเฉินเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไป และถูกลูกน้องพาตัวไปแล้ว ดูเหมือนว่าจะไปให้หมอรักษา!” โม๋สู่พูดต่อไป
“อาการบา
