แล้วด้วย หากดื้อรั้นจะสังหารต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ คนทั้งสองคนที่แตกต่างกัน เดิมทีก็ไม่มีความแค้นเคืองลึกล้ำต่อกัน เพียงแต่แต่ละคนก็มีหลักการของตัวเอง แต่ละคนมีชะตากรรมของตัวเอง บนโลกใบนี้มีความจนใจมากเกินไป ใครก็รับไม่ได้
ตอนนี้เย่เทียนเฉินไม่รู้ว่าจะบรรยายอารมณ์ของตนอย่างไร ฝีมือของอาชูร่าแข็งแกร่งมาก เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาได้พบตั้งแต่ได้มาเกิดใหม่ในโลกใบนี้ และเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส มือทั้งสอลงเกือบจะเสียหาย เขากับอาชูร่าไม่มีความแค้นลึกล้ำอะไรต่อกัน เพียงแต่พวกเขาไม่มีทางเลือก สุดท้ายอาชูร่าจึงละทิ้งการโจมตีถึงตายไป นั่งละสังขารไปบนก้อนหินใหญ่ด้วยตัวเอง มีความใจกว้างเช่นผู้อาวุโสคนหนึ่ง มีเอกลักษณ์ดังยอดฝีมือคนหนึ่ง คนเช่นนี้เดิมทีก็ไม่ควรจะตาย
โดยเฉพาะคำพูดนั้นของอาชูร่าที่ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกสะท้อนใจนัก ไม่มีญาติมิตรแม้แต่คนเดียวแล้ว ไม่มีสหายแม้แต่คนเดียว และไม่มีพันธะใดๆ จะเป็นหรือจะตายจะมีอะไรแตกต่างกันล่ะ?
หลังจากมาเกิดใหม่ในโลกใบนี้ ในดาวสิ้นโลกเย่เทียนเฉินเองก็เป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีญาติมิตรคนหนึ่ง เดินบนเส้นทางแห่งการฆ่าฟัน เดินบนเส้นทางแห่งการต่อสู้จนถึงที่สุด ไม่รู้ว่าเดินมาถึงชายขอบแห่งความเป็นความตายไปแล้วกี่ครั้ง สุดท้ายจึงมีพี่น้องร่วมตายอยู่กลุ่มหนึ่ง เพียงแต่น่าเสียดายหลังจากการต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสูงในครั้งนั
