้จะต้องสู้กันถึงขั้นเป็นตายแน่นอน
จนกระทั่งถึงตอนกลางคืนเวลาประมาณเที่ยงคืน เหล่านักท่องเที่ยวต่างก็พากันจากไปหมดแล้ว หรือบางทีอาจจะพักผ่อนอยู่ในโรงแรมใกล้ๆ คิดจะเที่ยวเล่นสักหลายวัน กระทั่งพนักงานก็แยกย้ายกันไปหมด ในเวลานี้เอง เย่เทียนเฉินจ่ายเงินเช่าเก้าอี้ชายหาดตัวนี้มา ไม่ให้พนักงานเก็บกลับไป และยังต้องการแชมเปญขวดหนึ่งและซิก้ามวนหนึ่งด้วย
“ฉันควรจะไปเตรียมตัวซักหน่อยหรือเปล่า?” หลีเสี่ยวชิงมองเย่เทียนเฉินด้วยรอยยิ้มแล้วถามขึ้น
“อืม อย่างน้อยพวกเรายังต้องการสปีดโบ๊ทสองลำ!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย
หลีเสี่ยวชิงพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร เดินไปยังที่เช่าเรือสปีดโบ๊ท เวลาเที่ยงคืนแล้ว ไม่มีคนออกมาเช่าเรือแน่นอน ดังนั้นหลีเสี่ยวชิงจึงใช้วิชาภาพลวงตาของตนควบคุมคนปล่อยเช่าเรือสปีดโบ๊ทให้ไปหยิบกุญแจเรือออกมา เช่นนี้ก็สามารถไปที่เกาะทะเลทรายที่อยู่ในทะเลซือไห่ได้แล้ว
ไม่นานหลีเสี่ยวชิงก็สวมชุดคล่องแคล่วตัวหนึ่งออกมา ถือกุญแจสปีดโบ๊ทสองอันเดินกลับมาข้างกายเย่เทียนเฉิน พูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราออกเดินทางได้หรือยัง?”
เย่เทียนเฉินหันไปมองสิบสามจ้าวสวรรค์ที่ยืนรวมตัวกันอยู่ด้านหลังของเขา ส่วนอู๋เสวี่ยและหวังเจี๋ยสองคนยังไม่กลับมา ดังนั้นจึงพูดว่า “รออีกแป๊บ!”
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป อู๋เสวี่ยและหวังเจี๋ยก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ ทั้งสองสวมชุดดำน้ำ ถอดชุดดำน้ำโยนลงกับพื้น ดูท่าทางทั้งสองคนจะเหน็ดเหนื่อยอ
