ได้เห็นสาวงามมีส่วนเว้าส่วนโค้งสมบูรณ์แบบสวมชุดบิกินี่ไปทั่วทุกที่ จะไม่ให้ดวงตาเปล่งประกายได้อย่างไร ถ้าหากไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยก็คงไม่ใช่ผู้ชายที่แท้จริงแล้ว
“พวกอันธพาล!” หลีเสี่ยวชิงมองพวกอู๋เสวี่ยอย่างเหยียดหยามแล้วกล่าวขึ้น
“อะไรล่ะ พวกเราเป็นผู้ชาย ชื่นชมผู้หญิงก็เป็นเรื่องปกติ!” อู๋เสวี่ยพูดกับหลีเสี่ยวชิงอย่างไร้ยางอาย
“ใช่แล้ว ผู้หญิงพวกนี้แต่งตัวเซ็กซี่ยั่วยวนขนาดนี้ ไม่ใช่เพื่อจะให้ผู้ชายอย่างพวกเรามองหรือไง? พวกเราใช้สายตาของผู้ชายคนหนึ่งชื่นชมผู้หญิง!” หวังเจี๋ยพูดขึ้นอย่างไร้ยางอาย
“ใช่แล้ว เธอไม่มีร่างกายดีๆ ก็อย่าห้ามให้ผู้หญิงคนอื่นเปิดเผยเรือนร่างของตัวเองจะดีกว่ามั้ง?” อู๋เสวี่ยพูดโจมตีหลีเสี่ยวชิง
“ช่างเถอะ พวกเราไปดูผู้หญิงสวยๆ กันเถอะ ยังไงซะตอนกลางวันก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำ แล้วที่นี่ก็ไม่มีสาวสวยๆ ที่มีหุ่นสะบึมด้วย!” ในตอนที่หวังเจี๋ยพูดยังจงใจมองไปยังหลีเสี่ยวชิงอีกด้วย
“พวกแก…ไอ้พวกหื่นกาม!”
หลีเสี่ยวชิงโกรธจนทนไม่ไหว เย่เทียนเฉินเองก็รู้สึกจนใจ ในยามปกติเห็นว่าอู๋เสวี่ยและหวังเจี๋ยต่างเป็นนักสู้ที่เคร่งขรึมจริงจัง ทำไมพอมาถึงสถานที่ที่มีผู้หญิงสวยๆ ถึงได้เปลี่ยนไปได้? หรือสัญชาตญาณดั้งเดิมจะกลับมาแล้ว? ทำให้เขารู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้จริงๆ แต่จะอย่างไรเย่เทียนเฉินก็คาดหวังในกองกำลังของตนมาก ไม่อยากให้ไร้ชีวิตชีวาแบบนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นค
