หลังจากถูกปล่อยตัว ต้าเซิ่งก็ยืนตัวลีบอยู่กับที่ด้วยท่าทางกระสับกระส่ายราวกับเด็กทำความผิดร้ายแรง
มันก้มหน้าซุกอก แต่ดวงตากลมโตกลับแอบเหลือกขึ้นมองสีหน้าเจ้านายอยู่เป็นระยะ หัวใจลิงเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยความหวาดระแวง
โม่หยิงเฉินมองท่าทาง ขโมยไก่กินแล้วไม่เช็ดปาก ของมันแล้วก็นึกขำปนโมโห
สัตว์อสูรคู่ชะตานั้นต่างจากสัตว์อสูรทั่วไปตรงที่ความภักดีเต็มร้อย ต่อให้สั่งให้ไปตายพวกมันก็ทำโดยไม่ลังเล แต่เจ้าลิงตัวนี้มันดันมีความแสบสันเข้ามาผสมด้วย
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจหัวอกของปรมาจารย์ผูถีแล้วว่า ทำไมตอนไล่ซุนหงอคงลงจากเขา ถึงได้กำชับนักหนาว่า ห้ามบอกใครว่าเป็นศิษย์ข้า
นี่ขนาดคลาดสายตาไปแค่คืนเดียว มันยังกล้าปีนเกลียวจะแย่งของกินจากมือเขาแล้ว อนาคตจะขนาดไหน?
โม่หยิงเฉินแกล้งตีหน้ายักษ์ เสียงเข้มงวด
ของที่ข้าให้ ถึงจะเป็นของแก
แต่ถ้าข้าไม่ให้ อย่าได้แม้แต่จะคิด เข้าใจไหม!
เขาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลิงแรงๆ หนึ่งที
ถ้าจับได้ว่าขโมยของอีกครั้ง พ่อจะหักขาให้ดู!
ต้าเซิ่งถูกจิ้มจนหน้าหงาย สะดุ้งโหยงรีบพยักหน้ารัวๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร กลัวโดนหิ้วไปลงโทษจนตัวสั่น
แต่พอมันตั้งสติได้ เจ้าลิงเจ้าเล่ห์ก็กล
