“แก…” ไป๋อู่ตกตะลึง ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ตกใจจนหน้าขาวซีด บนหน้าผากอดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมา แม้แต่ในความฝันเขาก็คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ฝีมือแข็งแกร่งจนถึงขั้นวิปลาส
เดิมทีไป๋อู่คิดว่า การที่เย่เทียนเฉินสามารถฝ่าบอดี้การ์ดถือปืนของชั้นสามมากมายขนาดนั้นมาได้เป็นเพราะโชคดีที่มีวิธีการอันร้ายกาจ มิฉะนั้นด้วยบอดี้การ์ดถือปืนสิบกว่าคนเย่เทียนเฉินจะต้องไม่มีทางบุกเข้ามาได้อย่างแน่นอน ตอนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น ความแข็งแกร่งของเย่เทียนเฉินเป็นอะไรที่เขาไป๋อู่ไม่อาจจะจินตนาการได้
“พูดมาเถอะ ฉันไม่อยากจะฆ่าแก แต่นี่ก็ต้องดูการกระทำของแกด้วย” เย่เทียนเฉินพูดออกมาอย่างเรียบเฉย
คนอื่นๆ ที่อยู่ที่นี่เพิ่งจะได้สติกลับมา ทุกคนต่างมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างยากที่จะเชื่อ ใครก็คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แข็งแกร่งจนเกินกว่าจินตนาการของพวกเขาไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่หวังป๋อจะถูกเย่เทียนเฉินตบหน้าไปหลายครั้งจนสลบไป ส่วนเจียงเวยยิ่งอนาถ ถูกเตะไปครั้งหนึ่ง เพียงแค่เตะครั้งเดียวก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว
“ฆ่ามันซะ!”
ตอนนี้เองมือสังหารสองคนที่คุ้มครองไป๋อู่ได้สติกลับมา แต่ละคนก็ควักมีดออกมาแล้วพุ่งเข้าไปยังเย่เทียนเฉิน สำหรับยอดฝีมือที่แท้จริงแล้ว การใช้ปืนนับเป็นการกระทำระดับต่ำ จะให้ดีควรจะเป็นมีดหรือมือเปล่าถึงจะเป็นสัญลักษณ์ของยอดฝีมือชั้นสูงที่แท้จริง
ฉัวะ!
ประกายม
