ปล่าครับ? ผมคือเจียงซาน รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่ผมไม่ได้สั่งสอนเจียงเวยให้ดี ทำให้คุณโกรธแล้วใช่ไหมครับ? ถ้ากลับบ้านมาผมจะต้องหักคาเขาแน่นอน จะทำโทษเขาให้หนักๆ แน่ครับ!” คำพูดของเจียงเวยยังไม่ทันจบ เสียงของพ่อเขาก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนตกใจจนชะงักไป
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม นั่นเป็นตัวตนแบบไหนกัน? คนที่สามารถทำให้เขาปฏิบัติตัวอย่างเคารพนอบน้อมแบบนี้ และยังทำให้เขาขอโทษต่อหน้าผู้คนจะร้ายกาจขนาดไหนกัน? โดยเฉพาะคนคนนั้นเป็นเย่เทียนเฉิน เป็นคนพี่เกรงว่ายังไม่ถึงเวลาให้เขาพลิกฐานะขึ้นมาด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้เขาพัฒนาไปได้สุดยอดอย่างหาใดเปรียบแล้ว
“ท่านรัฐมนตรีเจียง สวัสดีครับ ลูกชายของคุณเจียงเวยบอกว่าจะจับคนตระกูลเย่ทั้งหมด แล้วให้ผมคุกเข่าขอร้อง ผมอยากจะถามคุณสักหน่อยว่า ผมจะต้องไปคุกเข่าให้คุณเมื่อไหร่?” เย่เทียนเฉินเลยถามด้วยรอยยิ้ม
“นี่…ฮ่าๆ คุณชายเย่ล้อเล่นแล้ว ล้อเล่นใช่ไหมครับ ไอ้ลูกทรพีมันไม่รู้เรื่องรู้ราว คุณก็อย่าโกรธไปเลย ผมไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับลูกหลานไม่เอาไหนคนนี้ คุณสั่งสอนมันไปก็พอแล้ว!” เจียงซานรีบพูดออกมาแล้วหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน
“ในเมื่อรัฐมนตรีเจียงพูดแบบนี้ ผมก็รู้สึกสนใจมาบ้าง จะตบรางวัลเป็นลูกเตะให้เขาสักครั้ง ดูสิว่าจะรอดไปได้หรือเปล่า…”
พลั่ก!
เจียงเวยถูกเย่เทียนเฉินจนกระเด็นออกไป…
…………………..
