ำเมืองเดี๋ยวนี้! ขอสัตว์อสูรสายรักษาระดับ C มาทำเคสนี้ด่วน!
ต้องรักษาให้หายภายในวันนี้ ห้ามให้กระทบการเปิดมิติลับพรุ่งนี้เด็ดขาด!
อาจารย์และนักเรียนชายฉกรรจ์รีบหามเปลพยาบาล พาตั๊กแตนผู้โชคร้ายวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ ซูหลีกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ใบหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ รีบวิ่งตามเปลไปติดๆ
โม่หยิงเฉินลูบจมูกตัวเองเบาๆ
ความจริงแล้ว… ต้าเซิ่งมันออมมือให้แล้วนะ
กระบองที่ฟาดไปเมื่อกี้ ดูเหมือนรุนแรง แต่จริงๆ เลี่ยงจุดตายอย่างหัวและอวัยวะสำคัญไปฟาดใส่ส่วนที่เกราะหนาที่สุดแทน ถ้าหวดใส่หัวตรงๆ… ป่านนี้คงได้จัดงานศพให้ตั๊กแตนตัวนั้นไปแล้ว
ขอโทษนะ
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง โม่หยิงเฉินหันกลับไปมอง พบซูหลียืนหยุดอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกผิด
สัตว์อสูรของฉันลอบกัดนายตอนที่การประลองจบไปแล้ว… ฉันขอโทษแทนมันด้วย
โม่หยิงเฉินมองเธอ ยิ้มมุมปากแล้วยักไหล่อย่างไม่ถือสา
ซูหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเหมือนยกภูเขาออกจากอก แล้วรีบวิ่งตามขบวนพยาบาลไป
ความวุ่นวายสงบลง หลี่ฉางชิวก้าวขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง สายตาเหลือบมองลิงศิลาที่กำลังเอาไม้เขี่ยพื้นเล่นอย่างเบื่อหน่