เทียนเฉินพบว่าที่ประตูของเทียนซ่างเหรินเจียน มีเครื่องมือจดจำตัวตนเครื่องหนึ่งกำลังทำงาน ดูท่าทางบอดี้การ์ดสองคนนี้หยุดเขาเอาไว้เป็นเพราะในเครื่องมือจดจำบุคคลนี้ ไม่พบข้อมูลที่ตนเองทิ้งไว้เมื่อก่อน ในตอนนั้นที่เขาอัดลั่วเหลย เย่เทียนเฉินก็บุกเข้าไปโดยตรง ตอนนี้กลับอยากจะเดินเข้าไปดีๆ ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ไม่อยากทำให้คุณชายกลุ่มนั้นตกใจ คิดจะทำเซอร์ไพรส์ที่คนพวกนั้นคิดไม่ถึง
“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ฉันจะทำบัตร VIP เลย วันหน้าว่างๆ ก็จะมาเที่ยวเล่นสักหน่อย!”
เย่เทียนเฉินพูดแล้วควักบัตรสีทองออกมาใบหนึ่ง ส่งไปให้บอดี้การ์ดที่อยู่บริเวณประตู ล้อเล่นอะไรกัน ประธานกรรมการของเครือไห่หวางที่สง่าผ่าเผยซึ่งมีมูลค่านับร้อยล้าน สถานที่เช่นเทียนซ่างเหรินเจียนจะต้องเข้าไปได้อยู่แล้ว
เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินส่งบัตรสีทองมาให้ บอดี้การ์ดสองคนนั้นก็ยังไม่ได้สติกลับมา ดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาแบบนี้ จะมีบัตรสีทองของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน ยิ่งไปกว่านั้นบัดสีทองนี้ยังเขียนคำว่า VIP เอาไว้ด้วย นั่นไม่ธรรมดาเลย แม้แต่คนโง่ก็ยังดูออกว่าในนี้มีเงินเยอะมาก มีเงินมากพอที่จะทำให้คนตกใจตายได้เลย
ไม่รอให้บอดี้การ์ดทั้งสองได้มีปฏิกิริยากลับมา ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นมาม่าซัง อายุประมาณสามสิบปีก็รีบเดินมาที่ประตู พูดด้วยใบหน้าที่ระดับไปด้วยรอยยิ้มว่า “น้องชายมาเป็นครั้งแรกห
