ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
“นี่พี่ พี่จะทำอะไร? กลับมาคุยกันก่อน!” เย่เชี่ยนเหวินเห็นว่าพี่ชายเดินขึ้นไปข้างบนก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้น
“พวกผู้หญิงสามคนอย่างเธอคุยกันไปเถอะ คุยกันออกรสถึงขนาดนี้ ก็ไม่มีเรื่องอะไรของพี่แล้ว พี่ก็ต้องขึ้นไปนอนแน่นอนอยู่แล้ว พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก พี่ไม่ไปไม่ได้!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วหาวขึ้นครั้งหนึ่ง
“มานี่ มาคุยเป็นเพื่อนอวี่สวิ๋นก่อน แล้ววันหลังขอเพียงแค่ที่มหาวิทยาลัยลัยมีเรียน ลูกก็ต้องไป ไม่อนุญาตให้โดดเรียน ถ้าแม่กับพ่อของลูกรู้เข้า จะไม่ปล่อยไว้แน่!”
ในฐานะที่เป็นแม่คนหนึ่ง หลัวเยี่ยนย่อมหวังว่าลูกชายของตนจะสามารถเรียนอะไรได้บ้าง แต่เมื่อมองท่าทางของเย่เทียนเฉินที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนประเภทชอบเรียนรู้ ดังนั้นไม่บังคับคงไม่ได้อย่างแน่นอน ถึงแม้ตอนนี้ลูกชายจะรู้ความขึ้นมามากแล้ว แต่ก็ยังคงให้ความสำคัญกับการเล่นอยู่มาก หลัวเยี่ยนย่อมต้องควบคุมสักหน่อย
คำพูดของหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ ในฐานะที่เย่เทียนเฉินเป็นลูกชายที่กตัญญูคนหนึ่งจึงไม่คิดที่จะขัด เดินไปในห้องโถงอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างมาก นั่งลงบนโซฟาแล้วหาวออกมาอีกครั้งหนึ่ง “คุยสิ คุยอะไรล่ะ?”
น้องสาวเย่เชี่ยนเหวินเห็นท่าทางเช่นนี้ของพี่ชาย ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป นั่งลงข้างๆ เย่เทียนเฉินแล้วดูเหมือนจะดึงแขนเขาแต่ความจริงแล้วกำลังหยิกอย่างรุนแรง พูดเสียงเบาว่า “พี่คะ ทำไมพี่ไม่รู้เรื
