ร็วยิ่งขึ้น อันตรายเป็นอย่างมากครับ!” ผู้อำนวยการหลินวิเคราะห์อาการป่วยของแม่ของเสี้ยวหยาในตอนนี้ให้พวกเขาได้ฟังอย่างละเอียด
ความจริงหากพูดให้ชัดเจน วิธีการรักษาทั้งสองวิธีนี้ต่างก็เป็นการรอความตาย ไม่ว่าจะทำการผ่าตัดหรือไม่ แม่ของเสี้ยวหยาก็อยู่ได้ไม่นาน เซลล์มะเร็งได้แพร่กระจายไปแล้ว เท่ากับว่าภายในร่างกายของเธอมีระเบิดฝังอยู่ทุกที่ ขอระเบิดขึ้นมาผู้ป่วยก็จะเสียชีวิต อย่างน้อยที่สุดก็หลายเดือน อย่างมากที่สุดก็หลายปี
เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาจะเคยคิดถึงสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะร้ายแรงถึงเพียงนั้น ในช่วงยุคสิ้นโลก โรคมะเร็งไม่นับว่าเป็นอะไรได้ ต่อให้เป็นระยะสุดท้ายก็สามารถใช้ยารักษาได้ อีกทั้งเย่เทียนเฉินยังเคยเห็นด้วยตาของตนเองว่าผู้มีพลังพิเศษในสายรักษาได้ทำการรักษาผู้ป่วยโรคมะเร็งระยะสุดท้ายจนหายดี เพียงแต่น่าเสียดายที่ในช่วงยุคสิ้นโลกนั้นผู้มีพลังสายรักษาล้ำค่าและหายากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโลกแห่งนี้เลย
เทคโนโลยีด้านการแพทย์ในโลกปัจจุบันนี้ ยังคงห่างไกลระดับนั้นมาก เย่เทียนเฉินทำได้เพียงคิดอยู่ในใจว่าจะสามารถหาผู้มีพลังพิเศษสายรักษามาสักคนและให้เขารักษาแม่ของเสี้ยวหยา รักษาโรคมะเร็งของเธอให้หายดีได้หรือไม่? ต่อให้ความเป็นไปได้นี้จะเลือนลางเป็นอย่างมาก แต่เย่เทียนเฉินก็ยังคิดที่จะลองพยายามอย่างเต็มที่ เพราะเขาไม่อยากเห็นเสี้ยวหยามีท่าทางปวดใจจนน
