ารให้คุณทำก็คือบอกพวกเธอว่า ผลลัพธ์ของการรักษาแบบดั้งเดิมจะดีมาก อย่างน้อยก็สามารถรับประกันได้ว่าผู้ป่วยจะมีชีวิตอยู่ได้สิบปีขึ้นไป!” เย่เทียนเฉินมองผู้อำนวยการหลินแล้วพูดเสียงเบา
ผู้อำนวยการหลินพยักหน้า แล้วจึงเรียกเสี้ยวหยาและหลิงอวี่สวิ๋นเข้ามาอธิบายอาการป่วยในปัจจุบันนี้ของแม่ของเสี้ยวหยา และยังนำคำพูดที่เย่เทียนเฉินต้องการให้เขาพูด พูดออกไปให้ทั้งสองคนฟัง นี่จึงทำให้ในใจของเสี้ยวหยาดีขึ้นบ้างเล็กน้อย อย่างน้อยก็มีเวลาสิบปี สิบปีนี้เธอจะกตัญญูต่อแม่ให้ดีๆ จะคอยอยู่ข้างกายเป็นเพื่อนเธอ
“หยาเอ๋อร์ วางใจเถอะ ฉันจะหาวิธีรักษาแม่ของเธอให้หายดี!” เย่เทียนเฉินพูดกับเสี้ยวหยาด้วยรอยยิ้ม
เสี้ยวหยาพยักหน้า เช็ดน้ำตาที่หางตา เธอเป็นผู้หญิงที่แน่วแน่เด็ดเดี่ยวคนหนึ่ง เธอจะไม่ให้แม่ได้เห็นท่าทางร้องไห้ของตนเองเด็ดขาด ท่าทางแบบนี้มีแต่จะทำให้แม่ต้องกังวลและเศร้าเสียใจ
เวลาห้าทุ่ม เย่เทียนเฉินและหลิงอวี่สวิ๋นออกมาจากโรงพยาบาลแห่งเมืองหลวง เสี้ยวหยายังคงอยู่ในโรงพยาบาล คอยดูแลแม่ของเธอ เมื่อนั่งอยู่ในรถสปอร์ตของหลิงอวี่สวิ๋น เย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่ประโยคเดียว นั่งสูบบุหรี่พิงอยู่บนเบาะ เงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้า…
